“แม้จะมีโทสะตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์ ข้าเดาว่าพวกเขาคงคิดว่าคนที่ตกลงไปในนั้นจะต้องถูกขังอยู่ที่นั่นจนตาย คาดว่าพวกเขาจะต้องมาตรวจสอบอย่างแน่นอนว่าใครกันแน่ที่ตกลงไป พวกเรา าเตรียมรับมือไว้เถิด”
หากนางเดาไม่ผิด พวกเขาจะต้องพุ่งเป้ามาที่นาง
แม้จะไม่มีใครกะพรือข่าวเรื่องน้ำแข็งและก้อนหินในหีบ แต่ก็มิใช่ความลับอีกต่อไป
เกรงว่าตอนนี้คงมีคนเดาออกแล้วว่านางจงใจกลั่นแกล้งพวกเขา
หลังจากพวกเขานำของออกไปก็มีคนตกลงไปในห้องศิลา เรื่องนี้จะไม่บังเอิญไปหน่อยหรือ
ฉะนั้นหากพวกเขาใช้สมองตรองดูสักหน่อย คาดว่าพวกเขาคงสงสัยพวกหลินเมิ้งหยามากที่สุด
แต่เพราะพวกเขาไม่กล้ามาที่นี่อย่างเปิดเผย ดังนั้นช่วงที่พวกนางหลับในเวลากลางวันจะต้องมีคนมาแอบสอดส่องดูแล้วอย่างแน่นอน
ทว่าสิ่งที่พวกเขาได้เห็นคือพวกหลินเมิ้งหยาที่นอนหลับสนิทโดยที่แขนขายังอยู่ครบทุกประการ
สุดท้ายคนเหล่านั้นก็เลิกสงสัยในตัวพวกนาง
“จวิ้นจู่ ผู้อาวุโสฉางขอเข้าพบพ่ะย่ะค่ะ”
หลังจากสนทนาจบ เสียงของอวี้อันพลันดังขึ้น
ทั้งหมดสบตากัน แม้ฉางเทียนหัวจะนับเป็นพรรคพวกของพวกตนเองแล้ว แต่ยิ่งมีคนรู้เรื่องนี้น้อยเท่าไรก็จะยิ่งปลอดภัย
พวกเขาทั้งสามเข้าใจความคิดของ
