ะอาจารย์ของตัวเองให้ดี
“ชู่ ดูเหมือนด้านนอกจะมีคนมา”
หลงเทียนอวี้ที่มีไหวพริบอยู่ตลอดเอ่ยขึ้นมาฉับพลัน
คนทั้งสี่รีบหยุดการเคลื่อนไหว เหตุเพราะเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังเข้ามาในโสตประสาทของพวกเขาอย่างชัดเจน
แปลก ใครจะมาที่นี่ในยามนี้กัน?
แม้เสียงฝีเท้าจะดังตึงตังสะเปะสะปะ แต่ไม่นานก็หายไป
ไม่ว่าพวกเขาทั้งสี่จะพยายามแนบใบหูติดกับประตูหินมากเพียงไหนก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก
ราวกับอยู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไรอย่างนั้น หรืออีกฝ่ายเองก็กำลังเอาหูแนบประตูหินเหมือนกันกับพวกเขา?
หลินเมิ้งหยาหันไปมองหลงเทียนอวี้ด้วยความสงสัย ทว่าสายตาของอีกฝ่ายเองก็สงสัยมิต่างกันกับนาง
ผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบา ทว่าด้านนอกกลับไร้เสียงใดอีก
ราวกับทั้งสองฝั่งกำลังแข่งความอดทนกันอย่างไรอย่างนั้น
“ผู้อาวุโส ท่านเดาผิดไปหรือไม่?”
ในที่สุดอีกฝ่ายก็ทนไม่ไหว เสียงหนึ่งพลันดังขึ้น
“ไม่มีทาง! ที่นี่คืออาณาเขตของหอป๋ายเฉา น้ำมันทั้งสองฝั่งถูกจุดแล้ว จะต้องมีคนตกลงมาอย่างแน่นอน”
นี่มัน….เสียงของตวนมู่หยาง!
หลินเมิ้งหยารีบส่งสายตาเป็นสัญญาณให้หลงเทียนอวี้ ทว่าอวี้อันที่กำลังช่วยห่อกระดูกของผู้อาวุโสสูงสุดไม่ทันระวังเผลอทำกระดูกขาของเขา
