ร่วงหล่นลงพื้น
เสียงพลันดังขึ้นภายในห้องศิลา
หัวใจของหลินเมิ้งหยาแทบจะหลุดออกจากเบ้า นางคิดว่าคนด้านนอกจะต้องได้ยินอย่างแน่นอน
ทว่าแม้เวลาจะผ่านไปครู่หนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่มีเสียงใดดังขึ้นอีก
หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้กะพริบตาปริบๆ
“แค่ก แค่ก ข้างนอกนั่นใคร?”
หลงเทียนอวี้ปลอมเสียงของตนเพื่อเอ่ยถาม
ทว่าด้านนอกกลับยังคงเงียบกริบ ราวกับมิได้ยินเสียงของพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น
จั่วชิวอวี้ลองด่าคำหนึ่ง ผลปรากฏว่าไม่มีเสียงด่ากลับ
ในที่สุดพวกเขาก็วางใจ ดูเหมือนห้องศิลาแห่งนี้จะสามารถเก็บเสียงได้ ฉะนั้นคนด้านนอกจึงไม่ได้ยิน
ทว่าคนที่อยู่ภายในกลับได้ยินอย่างชัดเจน
ดังนั้นจึงอำนวยความสะดวกให้แก่พวกเขายิ่งนัก
ทั้งสี่คนโล่งใจเพราะมั่นใจแล้วว่าคนที่อยู่ด้านนอกไม่ได้ยินพวกตนอย่างแน่นอน
แม้ว่าพวกคนเหล่านั้นจะกำลังถกเถียงกันเรื่องไฟน้ำมันที่ถูกจุดขึ้นก็ตาม
หลินเมิ้งหยารู้สึกสงสัย หรือพวกเขาจะไม่รู้ว่าที่นี่มีห้องศิลา?
ขณะที่กำลังไตร่ตรอง อยู่ๆ เสียงของชายหนุ่มพลันดังขึ้นอีกครั้ง
“ผู้อาวุโส พวกเขาจะเข้าไปแล้วหรือไม่?”
ผลปรากฏว่าพวกตวนมู่หยางเองก็รู้ว่าที่นี่คือห้องศิลา
“อะไรนะ? แม้ว่าคนที่ตกลงว่าจะเป็นพวกจวิ
