หน้าให้กับอีกสองคน
ตอนนี้สถานการณ์กำลังคับขัน หากพวกเขายังอยู่ที่นี่ เกรงว่าพวกเขาทั้งสี่จะต้องกลายเป็นไส้กรอกรมควันอย่างแน่นอน
“เป็นอย่างไรบ้าง? พวกเราบุกออกไปเถิด เมิ้งหยา เจ้าไม่ต้องกลัว แม้ข้ากับอวี้อันจะต้องพลีชีพ แต่ข้าจะช่วยพวกเจ้าทั้งสองให้ออกไปให้ได้”
จั่วชิวอวี้เผยสีหน้าโศกเศร้า หลินเมิ้งหยาตบหน้าเขาเบาๆ สายตาเคร่งขรึม
“พูดบ้าอะไร จะต้องมีวิธี ทุกคนต้องมาถูกขังอยู่ที่นี่ก็เพราะแผนการของข้า เช่นนั้นข้าจะพาพวกเจ้าออกไปเอง”
จั่วชิวอวี้ดีหมดทุกอย่าง ยกเว้นตอนที่ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน เขามักจะกลายเป็นคนบุ่มบ่ามเสมอ
ตอนนี้ความบุ่มบ่ามคือศัตรูที่สำคัญที่สุด
หลินเมิ้งหยาหมุนตัวกวาดตามองห้องศิลาอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกว่ารูปปั้นชิ้นนี้ช่างขัดหูขัดตายิ่งนัก
“หลงเทียนอวี้ พระองค์มาดูนี่หน่อยเถิดเพคะ พระองค์รู้สึกว่ารูปปั้นชิ้นนี้แปลกๆ หรือไม่?”
หลงเทียนอวี้หันหน้าไปมองรูปปั้นเช่นเดียวกับนาง
จะว่าไปก็แปลก เหตุเพราะรูปปั้นมิได้อยู่ในศาล แต่กลับตั้งล้ำออกมาข้างหน้า
หลินเมิ้งหยาสาวเท้าเข้าไป ด้านหลังศาลคือกำแพงหินขนาดใหญ่
เมืองหลินเทียนล้อมด้วยทะเลทั้งสามด้าน อาณาจักรแห่งนี้ไม่ม
