จะมีอันตราย
ทั้งสี่เริ่มสาวเท้าเร็วขึ้น ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงประตูหินบานหนึ่ง
“มีวิธีเปิดหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยามองประตูหิน ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
พวกเขาอยู่ในถ้ำแห่งนี้มานานแล้ว หากยังต้องเดินต่อไป เกรงว่าทุกคนคงเหนื่อยตายอย่างแน่นอน
แม้นี่จะเป็นประตูหินที่แข็งแกร่ง แต่ถึงกระนั้นก็เป็นความหวังในการหนีรอดออกไปจากที่นี่
“เจ้ารออยู่นี่ก่อน ข้าจะไปลองดู”
หลงเทียนอวี้เข้าไปช่วยบุรุษอีกสองคนเปิดประตู ทว่าประตูหินบานนี้น่าจะมีน้ำหนักราวห้าร้อยกิโลกรัม ดังนั้นต่อให้ออกแรงมากเพียงใดก็ไม่ขยับ
ใบหน้าของทั้งสามแดงก่ำ ประตูหินยังคงอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน
หลินเมิ้งหยาจ้องประตูหินนิ่ง
หางตาเหลือบเห็นสัญลักษณ์คุ้นตาที่มุมขวาด้านล่างของประตูหิน
รีบสาวเท้าเข้าไปคุกเข่าที่มุมนั้น ผลปรากฏว่านั่นคือสัญลักษณ์รูปดอกเหมย
นับตั้งแต่ตอนที่นางมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเมืองหลินเทียน สัญลักษณ์ดอกเหมยนี้มักจะปรากฏให้เห็นอยู่หลายครั้ง
หรือสัญลักษณ์ดอกเหมยจะมิใช่เพียงสัญลักษณ์ของท่านแม่?
ดอกเหมย ดอกเหมย? ทำไมถึงเป็นดอกเหมย?
หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในห้วงแห่งความคิดของตัวเอง
ที่นี่คือสถานที่เซ่นไหว้ไม่ผิดแน่ แต่น่าจะ
