ไม่ได้ถูกใช้งานมาหลายปีแล้ว มิเช่นนั้นนางกับจั่วชิวอวี้ก็คงมีเบาะแสอะไรบ้าง
มือลูบตราสัญลักษณ์ดอกเหมยอันนั้น แต่นางกลับพบว่าตราสัญลักษณ์อันนี้สามารถขยับได้
“พวกเจ้ามาดูนี่เร็ว ดูเหมือนตรานี่จะมีกลไกบางอย่าง”
หลินเมิ้งหยาร้องเรียก พวกเขาทั้งสามจึงหันมามองนาง
นางออกแรงเพียงเล็กน้อย แต่ตราสัญลักษณ์อันนั้นกลับหลุดออกมา
ขณะเดียวกันนางจึงได้เห็นว่าตราดอกเหมยอันนี้ซ่อนจุดที่เปิดกลไกของประตูหินเอาไว้
ครู่ต่อมา รูเล็กๆ ขนาดเท่านิ้วก้อยก็ปรากฎต่อสายตาทุกคน
“ที่นี่อาจมีกลไกอยู่ พวกเจ้าหลบไปก่อน ข้าลองเอง”
หลงเทียนอวี้อาสา แต่ไม่ว่าเขาจะทำเช่นไร ประตูหินก็ไม่ขยับ
ครู่ต่อมา ตราประทับลายดอกเหมยอันหนึ่งถูกยื่นไปให้เขา
“ลองดูอันนี้สิเพคะ”
หลินเมิ้งหยายิ้มหวาน เหตุเพราะนางเพิ่งนึกขึ้นมาได้
ก่อนหน้านี้นักพรตข้างถนนมอบของสิ่งนี้ให้กับนาง ตอนนั้นนางไม่รู้ว่ามันมีเอาไว้ทำอะไร
หากมิใช่เพราะขนาดของรูพอดีกับขนาดของตราประทับอันนี้แล้วล่ะก็ นางก็คงคิดไม่ออก
หลงเทียนอวี้รับตราประทับไป เขามองเพียงหนเดียวเท่านั้น จากนั้นจึงเสียบมันลงไป
“ตึง” เสียงดังขึ้น จากนั้นประตูหินจึงเลื่อนขึ้นไปด้านบน
ทั้งสี่รู้สึกประหม
