งมิได้มีเพียงองค์ชายแห่งเมืองหลินเทียนเท่านั้น บัดนี้ยังมีองค์ชายแห่งต้าจิ้นที่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์อีกด้วย ดังนั้นตวนมู่หยางจึงอดที่จะด่าเฉียนอวี้หมิง งในใจไม่ได้
ทว่าคำตอบของเขายังไม่อาจสร้างความพอใจให้แก่หลินเมิ้งหยาได้
ดวงตากลมโตยังคงถลึงมองจนตวนมู่หยางทำอะไรไม่ถูก
“แต่ด้วยอุปนิสัยของจ่างกงจู่ ข้าคิดว่าผู้อาวุโสสูงสุดจะต้องมอบมันให้แก่จ่างกงจู่อย่างแน่นอน จวิ้นจู่คิดเห็นเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”
เอื้อนเอ่ยอย่างระมัดระวังจนจบ หลินเมิ้งหยาทำเพียงปรายตามองเขา เม้มปากแน่นไม่ยอมเอ่ยอันใด
แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่บีบคั้นพวกตนแล้ว ตวนมู่หยางจึงรู้ได้ทันทีว่าเรื่องในคราวนี้คงจบแต่เพียงเท่านี้
วันนี้พวกเขาเพียงแค่ต้องการมาถามหยั่งเชิงหลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้เท่านั้น
แต่ใครจะคิดเล่าว่าอันเล่อจวิ้นจู่จะแผ่แม่เบี้ยไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ราวกับว่าพร้อมจะพ่นพิษได้ทุกเมื่อเช่นนี้
รีบบอกให้เฉียนอวี้หมิงขออภัยอีกฝ่าย ก่อนจะพากันกลับออกไปจากเรือนของหลินเมิ้งหยา
“พวกอันธพาล!”
มองตามทั้งสองที่เดินจากไป หลินเมิ้งหยาตบโต๊ะเสียงดัง
หอป๋ายเฉาตัวดี! ผู้อาวุโสตัวดี!
บ้าอำนาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ หากวันหนึ่งพวกเขาได้อำนาจสูงสุด
