ไป เกรงว่าเมืองหลินเทียนคงตกเป็นของพวกเขาอย่างแน่นอน
“อันที่จริงจวิ้นจู่ไม่จำเป็นต้องมีโทสะถึงเพียงนี้ ข้าอยู่ในหอป๋ายเฉามานาน ดังนั้นย่อมรู้จักนิสัยใจคอของพวกเขาทั้งสองดี แม้พวกเขาจะได้ตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุด แต่ก็คงไม่กล้าเป็น นศัตรูกับฝ่าบาท ทว่าหากเป็นผู้อื่นก็อีกเรื่องหนึ่ง”
ฉางเทียนหัวเอ่ยชี้แนะ ก่อนหน้านั้นเขาไม่เคยรู้อุปนิสัยใจคอของหลินเมิ้งหยา ดังนั้นบางคำพูดจึงมีเพียงความหวังดี แต่บางคำพูดก็ไม่อาจพูดออกไปได้
แต่ดูเหมือนจวิ้นจู่พระองค์นี้จะยอดเยี่ยมยิ่งนัก
แม้เขาเองก็อยากขึ้นครองตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดมานานแล้ว แต่เขายอมรับว่าตนเองไม่อาจเทียบพวกผู้อาวุโสเหล่านั้นได้
เหตุที่มาในคราวนี้ก็เพื่อต้องการแสดงความจริงใจเท่านั้น
“ขอบคุณคำแนะนำของผู้อาวุโสฉางมากเจ้าค่ะ ฮึ พวกเขาเห็นฮ่องเต้เป็นอะไรกัน? พระองค์เปรียบดั่งทวยเทพบนสวรรค์ชั้นฟ้า ตำแหน่งฮ่องเต้มิใช่ตำแหน่งที่จะสามารถเป็นได้ง่ายดาย พวกเขาทำให้ หอป๋ายเฉาต้องมัวหมอง ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ว่าหากพวกเขาสามารถสั่งฟ้าสั่งดินได้ เช่นนั้นคงเกิดภัยพิบัติเป็นแน่!”
คำพูดของหลินเมิ้งหยามิได้กล่าวออกมาให้หลงเทียนอวี้ฟัง แต่หลงเทียนอวี้ที่ได้ยินกลับชะงักไปครู่หนึ่ง
