ข้ามา จงนำยาจี๋เล่อเติงเซียนมาให้ใต้เท้ากิน วางใจเถิด นี่เป็นยาที่ข้าปรุงเองกับมือ ข้ารับรองได้ว่าพวกเจ้าไม่มีทางรู้สึกเจ็บปวด อีกไม่นานพวกเจ้าก็จ จะได้ไปรวมตัวกับญาติพี่น้องของพวกเจ้าแล้ว”
ออกคำสั่งเสียงเย็น คนด้านนอกนำยาสามถาดเข้ามา
บนถาดไม้ทั้งสามมียาขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองสามเม็ดสีแดงดั่งโลหิตวางอยู่
“เชิญใต้เท้าจู”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยอย่างไม่ลังเล
หากชีวิตกำลังอยู่บนความเป็นและความตาย คาดว่าคงไม่มีใครเลือกเดินบนเส้นทางแห่งความตายอย่างแน่นอน
“ท่านอา! ท่านอา! อย่าทำอะไรโง่ๆ เลยขอรับ! พวกเราสกุลจูเหลือกันเพียงสามคนแล้ว หากพวกเราตายกันทั้งหมด เช่นนั้นสกุลจูก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว”
คนแรกที่คัดค้านขึ้นมาคือจูเจียจิง น่าเสียดายที่หลินเมิ้งหยาแสดงละครสมจริงยิ่งนัก
สั่งให้คนกดตัวเขาเอาไว้ ท่าทางเหมือนคนที่ใกล้จะตายเต็มทีทำให้จูเจียจิงไม่สนใจสิ่งรอบข้างมากมายนัก เขาร้องโหวกเหวกโวยวายในทันที
จูเซียงเอ๋อร์เป็นเพียงเด็กน้อย ตอนที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า นางถูกคนตีจนสลบ ดังนั้นจึงมองไม่เห็นภาพน่าเวทนาเหล่านั้น
เวลาเพียงค่ำคืนเดียว ครอบครัวที่เคยอบอุ่นอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาล้วนกลายเป็นศพไร้วิญญาณ
ความน่าหวาดกลัวเช่
