ขยับเขยื้อนได้ แต่ก็มีความรู้สึกแตกต่างออกไป ส่วนความแตกต่างคืออะไรนั้น นางเองก็ไม่แน่ใจนัก
แต่มีความต่างอย่างแน่นอน
ดูท่าความทรมานของนางจะไม่สูญเปล่า
ตอนนี้เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเวลาจะล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้
ภายในห้องอ่านหนังสือ จั่วชิวอวี้กำลังเอ่ยกำชับอวี้อัน
หลิงเย่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูราวรูปปั้น
ไม่แปลกใจที่พวกเขาทั้งสองจะเมินเฉยเขา ด้วยอุปนิสัยของหลิงเย่ นอกจากนางและหลงเทียนอวี้แล้ว เกรงว่าคงไม่มีใครได้ยินสิ่งใดจากปากของเขา
แน่นอนว่ายกเว้นเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ชิงหูด้วยอีกคน
“พระชายา”
เมื่อเห็นหลินเมิ้งหยา หลิงเย่รีบโค้งคำนับพลางเอ่ยทักทายด้วยความเคารพ
คนอื่นๆ อีกสองคนแสดงท่าทางตกตะลึง พวกเขาหันไปมองหลินเมิ้งหยาที่กำลังก้าวเข้ามา
“ที่แท้เขาก็มิได้เป็นใบ ข้าคิดว่าเขาพูดไม่ได้เสียอีก”
จั่วชิวอวี้เอ่ยเหน็บ เมื่อครู่บุรุษผู้นั้นยืนนิ่งไม่ต่างอันใดจากท่อนไม้
ไม่ว่าตนเองจะพูดด้วยอย่างมีมารยาทมากขนาดไหน แต่อีกฝ่ายกลับแสดงท่าทีเหมือนมองไม่เห็นเขา
“เจ้าอย่าใส่ใจไปเลย หลิงเย่เป็นคนแบบนี้นี่แหละ จริงสิ พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกันหรือ?”
เมื่อเดินผ่านเข้าประตูไป หลินเมิ้งหยาหาเ
