ทั้งที่เมื่อครู่ยังแสดงอาการร้อนรนกระวนกระวายเพราะลูกสะใภ้ใกล้คลอด แต่ตอนนี้กลับบอกว่าจะกลับไปแล้ว
หลินเมิ้งหยายิ่งมั่นใจว่าคนที่อยู่ในเกี้ยวหาใช่หญิงครรภ์แก่ใกล้คลอด!
“ช้าก่อน ท่านอา อีกเดี๋ยวประตูเมืองก็จะถูกเปิดแล้ว อีกอย่างลูกสะใภ้ของท่านก็ใกล้จะคลอดเต็มทีแล้วมิใช่หรือ? การคลอดลูกจะร่ำรี้ร่ำไรได้อย่างไรกัน?”
หลินเมิ้งหยารั้งชายคนนั้นไว้ สีหน้าเผยความใสซื่อไร้เดียงสาโดยไม่เผยพิรุธใดๆ ให้ชายคนนั้นได้เห็น
“คุณหนูพูดถูกแล้ว เพียงแต่….เพียงแต่หากลูกสะใภ้ของข้ายังเสียเวลาอีกต่อไป เกรงว่าจะอันตรายถึงชีวิตของพวกเขาสองคนแม่ลูก! พวกเจ้ารีบแบกนางกลับไป! รีบไปหาหมอตำแยเร็วเข้า!”
ชายคนนั้นแสดงท่าทางร้อนใจ เหงื่อผุดพรายบนหน้าผากหลายเม็ด โบกข้อมือเพื่อเร่งให้คนเหล่านั้นแบกเกี้ยวออกไป
“อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นให้ข้าดูอาการสักหน่อยเถิด ข้าเองก็เป็นหมอ ข้าสามารถช่วยท่านดูอาการนางได้ ตอนนี้ท่านรีบไปตามหาหมอและหมอตำแยเถิด เรื่องนี้จะรอช้าไม่ได้!”
หลินเมิ้งหยาจะปล่อยไปได้อย่างไร นางรีบชิงเอ่ยขึ้น
ชายผู้นั้นรีบจับตัวนางเอาไว้แล้วผลักนางออก
“บังอาจนัก! เจ้าบังอาจลงมือกับนายหญิงของข้าอย่างนั้นหรือ! เข้
