ามา จับตัวเขาเอาไว้!”
อวี้อันคอยรับใช้อยู่ข้างกายไม่ห่าง เมื่อจวิ้นจู่ถูกผลัก เขาจึงรีบตะคอกเสียงดัง
ทหารคุ้มกันประตูเมืองรีบเข้ามาล้อมชายเหล่านั้นเอาไว้
สายตาของเหล่าชายฉกรรจ์ร่างกำยำพลันเปลี่ยนไป แต่ถึงกระนั้นกลับยังไม่กล้าทำอะไรทหารเหล่านี้
“คุณหนู ข้าน้อยไม่ทันระวังเอง! อีกอย่างลูกสะใภ้ของข้าใกล้จะคลอดเต็มทีแล้วจริงๆ ขอรับ”
ชายคนนั้นคิดไม่ถึงเลยว่าพวกทหารเฝ้าประตูเมืองจะเข้ามาล้อมพวกเขาไว้เช่นนี้
แต่ยิ่งคิดไม่ถึงว่าสตรีที่เคยเอ่ยปลอบประโลมด้วยความอ่อนโยนจะเดินนวยนาดเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
“ลูกสะใภ้? หากคนบนเกี้ยวเป็นลูกสะใภ้ของเจ้าจริง เช่นนั้นเทพธิดาคนนี้จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของนางเอง!”
เสียงของหลินเมิ้งหยาเคร่งขรึมกว่าเดิมหลายส่วน ยิ่งไปกว่านั้นน้ำเสียงยังเจือไว้ซึ่งโทสะ
วาจาของนางทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือด
ดวงตากลมกลิ้งกลอกเพื่อหาข้ออ้าง
“เข้ามา จงจับพวกเขาเอาไว้แล้วส่งไปยังจวนไท่จื่อ!”
อวี้อันออกคำสั่ง ผู้เฝ้าประตูที่ออกไปรวบรวมกำลังพลรีบนำทหารเข้าไปช่วยเหลือ
ไม่ไกลจากที่นี่คือค่ายทหารคุ้มกันเมือง เหตุเพราะได้รับคำสั่งจากเซิ่นจวิ้นอ๋อง ดังนั้นแสงไฟจึงถูกจุดขึ้น
“อย่าขยับ จงไปกับพวกข้า”
ช
