ายคนนั้นเห็นแล้วว่าตนเองไร้หนทางหนีรอด แต่เขาจะไม่มีวันยินยอมให้อีกฝ่ายเอาเกี้ยวไปได้ง่ายๆ
“แย่แล้ว! พวกเขาจะใช้พิษ!”
ข้อมูลยาพิษชนิดหนึ่งแล่นพล่านเข้ามาในสมองของหลินเมิ้งหยากะทันหัน
ช้าไปแล้ว พวกเขาเหล่านั้นใช้ยาพิษพร้อมกัน ขณะเดียวกันเลือดสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างของพวกเขา
กว่านางจะไหวตัวทัน คนเหล่านั้นก็ตายไปแล้ว
“บัดซบ!”
คิดไม่ถึงเลยว่าเบาะแสที่ตนเองหามาได้จะหายวับไปกับตา
หลินเมิ้งหยามั่นใจว่าต่อให้ชันสูตรศพก็มิอาจหาเบาะแสอะไรได้แล้ว
หลังจากเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เช่นนี้อยู่สองสามหน หลินเมิ้งหยาเริ่มรับรู้ถึงความอำมหิตของอีกฝ่ายแล้ว
“จวิ้นจู่ พวกเขาล้วนตายหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ จะให้จัดการเช่นไร?”
ขณะเดียวกัน ผู้เฝ้าประตูไม่กล้าปกปิดสิ่งใดอีกต่อไป เหตุเพราะคนเหล่านี้ล้วนตายไปหมดแล้ว แม้แต่เขาเองก็เพิ่งไปตามทหารจากค่ายทหารคุ้มกันเมืองมาแล้ว
“เผาซะ อย่าให้เหลือร่องรอย”
หลินเมิ้งหยาไม่สนใจศพของคนเหล่านั้นอีกต่อไป นางรีบสาวเท้ายาวๆ ไปทางเกี้ยว
เอื้อมมือไปแหวกผ้าออก สิ่งที่ได้เห็นทำให้หลินเมิ้งหยาแสดงสีหน้าหวาดหวั่น
หันกลับไปมองซากศพเหล่านั้นด้วยสายตาโหดเหี้ยม
โชคดีที่พวกเขาตายไปแล้ว มิเช่นนั้นนางจะหักกระ
