ดูกของพวกเขาทีละท่อนและทำให้พวกเขาต้องตายอย่างอเนจอนาถ
“อวี้อัน จงนำเกี้ยวกลับไป ห้ามเคลื่อนไหวเร็วนักและห้ามให้กระเทือนเป็นอันขาด”
อวี้อันรีบร้องเรียกคนมาหามเกี้ยว หลินเมิ้งหยามองพวกเขาด้วยสายตากังวล ก่อนจะสั่งให้อวี้อันรีบขับรถม้าตาม
ระหว่างทางกลับจวนไท่จื่อ นางพยายามควบคุมอารมณ์ตนเอง
ทว่าโทสะกลับแผดเผาสติสัมปชัญญะของนางจนหมดสิ้น
“ปัง” หลินเมิ้งหยากระแทกมือกับผนังรถม้าแรงๆ
บัดซบ! เหตุใดคนพวกนั้นจึงทำกับหลงเทียนอวี้ถึงเพียงนี้!
นางไม่กล้าละสายตาออกจากเกี้ยว เหตุเพราะกลัวว่าคนในนั้นจะได้รับความเจ็บปวดทรมาน
กว่าเกี้ยวจะหยุดที่จวนไท่จื่อได้ไม่ง่ายเลย ขณะเดียวกันจั่วชิวอวี้ก็เดินทางมาถึงแล้วหลังทราบข่าว
“เปี่ยวเม่ย พวกเจ้า……”
ขณะที่ยื่นหน้าไปมอง จั่วชิวอวี้ได้เห็นสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งของหลินเมิ้งหยา
คนแจ้งข่าวรายงานว่าหลินเมิ้งหยานำเกี้ยวหลังหนึ่งกลับมา หรือว่า…
“เข้าไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน รบกวนพวกเจ้าหามเกี้ยวไปไว้ที่เรือนของข้า”
สีหน้าเคร่งขรึม สายตามองตามพวกคนที่กำลังแบกเกี้ยวเข้าไปในลานของนาง
“อวี้อัน จงสั่งให้ทุกคนออกไปให้หมด ห้ามมิให้ผู้ใดเข้ามา”
หลินเมิ้งหยายืนอยู่หน้าเกี้ยว ทว่าสาย
