ตาเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นเทิ้ม
“ท่านอ๋องอยู่ในนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
หลิงเย่ปรากฏตัวด้านหลังหลินเมิ้งหยา เขาส่งเสียงตื่นเต้น
ผงกศีรษะลง หลินเมิ้งหยาพยายามยับยั้งโทสะในใจของตนเอง
แหวกผ้าม่านออก ร่างที่ถูกมัดเอาไว้อยู่ภายในปรากฏต่อสายตาของทุกคน
ภายในเกี้ยวคือหลงเทียนอวี้ที่มีร่างกายบิดเบี้ยว
ใบหน้าขาวซีด ดวงตาสีดำคมกริบฉายแววคลุ้มคลั่ง ผ้าขาวที่อุดปากเอาไว้มีรอยเลือดสีแดงที่เกิดจากการถูกกัดแน่น
“หม่อมฉันเองเพคะ หลงเทียนอวี้ มองหม่อมฉัน!”
หลินเมิ้งหยาขยับเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ราวกับคนที่อยู่ภายในเกี้ยวได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว ดวงตาเลื่อนลอยของเขาพยายามเพ่งมองนาง
เอียงตัว ทว่าร่างของเขาพลันล้มเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา
ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยาจึงเพิ่งเห็นอย่างชัดเจนว่าสิ่งที่เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของเขาทั้งตัวคือเลือด
“ท่านอ๋อง!”
“หลงเทียนอวี้!”
หลิงเย่และจั่วชิวอวี้ร้องออกมาพร้อมกัน
หลินเมิ้งหยากอดร่างหลงเทียนอวี้เอาไว้ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่ดึงผ้าที่ปากของเขาออกหรือสั่งให้คนแก้มัดเขา
“พวกเจ้าช่วยข้าพยุงเขาไปที่เตียงเร็วเข้า ห้ามแกะเชือกของเขาออกเป
