้นไปชั่วชีวิต?
หากเป็นเช่นนั้นเขายอมตายเสียดีกว่า
“ไม่ อย่าได้เอ่ยวาจาโง่ๆ เช่นนี้อีก คนอื่นอาจไม่มีหนทางรักษา แต่มิได้หมายความว่าหม่อมฉันไม่มีวิธีรักษาพระองค์ พระองค์อย่าลืมว่าชายาของพระองค์เป็นแพทย์พิษอันดับหนึ่งในใต้หล ล้า หม่อมฉันต้องรักษาพระองค์ได้อย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาไม่รังเกียจร่างกายสกปรกเปรอะเปื้อนของหลงเทียนอวี้เลยแม้แต่น้อย
นางกอดแขนของเขาเอาไว้พร้อมทั้งเอ่ยปลอบโยน
“จริงหรือ? แต่…เซินเซียนซ่านหาใช่ยาพิษธรรมดา ข้า…”
แต่ไหนแต่ไรมาเขาพยายามแสดงท่าทีไม่ทุกข์ร้อนอยู่เสมอเพราะคิดว่าไม่มีสิ่งใดสามารถทำลายเขาได้
แต่วันนี้ยาเซินเซียนซานกลับทำลายความหยิ่งทะนงของเขาจนหมดสิ้น
หลินเมิ้งหยามองท่าทางเจ็บปวดทรมานของเขา หัวใจของนางรู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน
พยักหน้าลง หลินเมิ้งหยารับผ้าอุ่นจากจั่วชิวอวี้ จากนั้นจึงเช็ดคราบเลือดที่มุมปากให้แก่เขา
“แม้ยาเซินเซียนซ่านจะเป็นยา แต่ก็เป็นเพียงยาพิษเท่านั้น ขอเพียงสิ่งนั้นคือยาพิษ หม่อมฉันย่อมมีวิธีถอนพิษ!”
