พ่ายแพ้ให้กับภาพลวงตา!”
หลงเทียนอวี้ตะคอกเสียงแหบ กัดริมฝีปากแน่นเพราะต้องการให้ความเจ็บปวดเรียกสติของตนเองคืนมา
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดภาพลวงตานั้นจึงกดริมฝีปากของตนเองลงแนบริมฝีปากของเขา
กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยเตะจมูก
หลงเทียนอวี้ผงะอึ้งงัน เป็นไปได้อย่างไร….เป็นไปได้อย่างไร……
“หม่อมฉันมิใช่ภาพลวงตา นี่หม่อมฉันเองเพคะ หลงเทียนอวี้ พระองค์กลับมาแล้ว ในที่สุดหม่อมฉันก็พากระองค์กลับมาได้แล้ว”
ร่างของหลินเมิ้งหยาสั่นเทิ้ม นางใช้มือเล็กทั้งสองข้างประคองใบหน้าข้างแก้มซูบตอบของเขา
คนเหล่านั้นอำมหิตยิ่งนัก พวกเขาใช้ยาเซินเซียนซ่านกับหลงเทียนอวี้
ยาเซินเซียนซ่านเป็นยาพิษรุนแรง หากใช่เพียงครั้งเดียว คนก็จะพิการทันที
แต่ปริมาณที่คนเหล่านั้นใช้มากเพียงพอที่จะทำลายอวัยวะทุกส่วนของเขา
จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก พวกเขามอบความทรมานที่เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าความตายให้หลงเทียนอวี้
“เมิ้งหยา ฆ่าข้าเถิด ข้า…ข้ามิใช่คนอีกต่อไปแล้ว…….”
แววตาของหลงเทียนอวี้ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ
เหตุที่เมื่อครู่หลินเมิ้งหยามิให้ใครแก้มัดให้เขาก็เพราะพิษกำลังกระจายไปทั่วทั้งร่าง
แต่คราวหน้าเขาจะทำเช่นไร? หรือเขาจะต้องพึ่งยาของพวกคนเหล่านั
