อันเล่อจวิ้นจู่หรือไม่ เรื่องนี้ล้วนเป็นเรื่องของคนในราชวงศ์
เรื่องตำแหน่งจวิ้นจู่ของนางไม่เกี่ยวข้องอันใดกับงานใหญ่ในราชสำนัก
แต่การที่จูฉีหยุนหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดจากระทบกระแทกแดกดัน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนใจแคบยิ่งนัก
“สตรีอย่างเจ้าปากคอเราะรายยิ่งนัก ข้าไม่คิดต่อปากต่อคำกับเจ้า แต่เพราะเจ้าทำร้ายบุตรชายของข้าก่อน ซ้ำยังข่มขู่หลานชายของข้า เจ้าคิดว่าตนเองเป็นจวิ้นจู่แล้วอย่างไรเล่า? หรือเจ จ้าไม่เห็นหัวคนเมืองหลินเทียนแล้ว?”
ในที่สุดการแสดงก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว
หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางเหมือนคนกำลังครุ่นคิด ดวงตากลมโตกะพริบขึ้นลงราวกับไม่เข้าใจว่าจูฉีหยุนกำลังพูดเรื่องอะไร
“ใต้เท้าจู เจ้านายของข้าให้ความเคารพท่านในฐานะขุนนางคนสำคัญของราชสำนักและไม่เคยทำผิดต่อท่านแต่อย่างใด ทว่าใต้เท้าจูกลับพยายามเหยียดหยามจวิ้นจู่ของข้า นี่ท่านไม่กลัวฝ่าบาทจ จะลงโทษท่านอย่างนั้นหรือ?”
อวี้อันออกตัวปกป้อง แม้เขาจะเป็นขันทีที่อายุยังน้อย แต่กลับไม่รู้สึกหวั่นเกรงจูฉีหยุนเลยแม้แต่น้อย
“เป็นเพียงขันที เจ้าบังอาจพูดกับข้
