ณ์ก็พอ”
คนทะเยอะทะยานจะยอมอยู่ใต้เท้าใครได้อย่างไร?
หากเขาทรยศจั่วชิวเฉินได้ เช่นนั้นเขาก็ทรยศอาจารย์ของตนเองได้เช่นเดียวกัน
ทว่าหลี่หยวนจะต้องอยากเห็นภาพจั่วชิวเฉินและหนานรุ่ยเปิดศึกฆ่ากันอย่างแน่นอน
เท่านี้เขาก็จะสามารถฉกฉวยโอกาสเมื่อทั้งคู่อ่อนกำลังลงได้แล้ว
“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ แต่หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งอยากขอร้องให้เฉินเปี่ยวเกอช่วย หลงเทียนอวี้ถูกลักพาตัวไปแล้ว หม่อมฉันอยากให้พระองค์ช่วยสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หม่อมฉันอยากช่วยหลงเทียนอวี้ออกมาให้ได้”
นี่เป็นการขอร้องอย่างจริงจังครั้งแรกของหลินเมิ้งหยา
อีกฝ่ายล่วงรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ดี ดังนั้นเขาจึงตกปากรับคำ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีแผนการบางอย่างในใจแล้ว
“จูฉีหยุนเป็นพวกระมัดระวังรอบคอบ ข้าคิดว่าหากเขากล้าลักพาตัวหลงเทียนอวี้ไปเช่นนี้ แสดงว่าเขาต้องวางแผนเอาไว้อย่างรอบคอบแล้วอย่างแน่นอน พวกเราจะใจร้อนไม่ได้ เจ้าอย่าได้กังวลเรื่องนี้เลย ข้าจะจัดการเอง”
จั่วชิวเฉินเอ่ยกำชับ แม้หลินเมิ้งหยาจะฉลาดเฉลียว แต่ที่นี่มิใช่ผืนแผ่นดินของนาง
หากไม่ระมัดระวังให้ดีก็อาจตกหลุมพรางของศัตรูได้
เมื่อจั่วชิวเฉินรับปากแล้ว หลินเมิ้งห
