ยาจึงเบาใจลงเล็กน้อย
มือซ้ายจับมือขวาที่ค่อนข้างเย็นเล็กน้อย อวี้เปี่ยวเกอบอกว่าจะพานางไปคารวะผู้อาวุโสฉางหลังจากการแข่งขันรอบคัดเลือกจบลง
หวังว่าแขนของนางจะยังสามารถกลับมาใช้งานได้เหมือนเมื่อก่อน
หลินเมิ้งหยาเอ่ยกับจั่วชิวเฉินอีกสองสามคำ ก่อนจะนำอวี้อันกลับไปยังที่นั่งของตนเอง
“เจ้ามาแล้วหรือ รีบมาดูนี่เร็วเข้า!”
จั่วชิวอวี้รีบโบกมือเรียกหลินเมิ้งหยา ก่อนจะชี้นิ้วไปทางโต๊ะกลมทั้งสิบสองตัว
สายตาเหลือบเห็นชายที่นำยาสมุนไพรจุ่มน้ำขยับตัวไปทำแบบเดียวกันกับโต๊ะตัวอื่นแล้ว
ไม่รู้ว่าเขาพ่นมนต์สะกดหรืออย่างไร เหตุเพราะไม่มีใครกล้าคัดค้านเขาแม้แต่คนเดียว
ขณะเดียวกันคนที่จำแนกยาสมุนไพรเสร็จแล้วก็นำสมุนไพรที่เขียนรายชื่อเสร็จแล้วใส่ลงในกล่องไม้ของตน
“น่าแปลก คนอื่นกำลังจำแนกยาสมุนไพร แต่เหตุใดเขายังนำสมุนไพรจุ่มน้ำเช่นนั้นเล่า?”
หลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้ต่างรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าไม่นานนางก็สังเกตพบสาเหตุของพฤติกรรมประหลาดนั้น
เมื่อยาสมุนไพรที่ถูกเขาล้างกระทบกับแสงแดด นางรู้สึกว่ามันเปล่งประกายขึ้นจางๆ
หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นราวกับกระจ่างแจ้งแล้ว
“จิตใจโอบอ้
