กยามาผิดอย่างไรหรือขอรับ?”
ชายหนุ่มกลับไร้ท่าทีอนาทรร้อนใจ เขาเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
เฉียนอวี้หมิงดื่มชาตรงหน้า เลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะมองชายหนุ่มด้วยสายตารังเกียจ
“เด็กอกตัญญูสกุลโหวเช่นเจ้าบังอาจมาเข้าร่วมการแข่งขันด้วยอย่างนั้นหรือ พวกเจ้าสกุลโหวถูกขับไล่ออกจากหอป๋ายเฉาตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว! เหตุที่ยังไม่จับตัวเจ้าโยนออกไปก็เพราะเห็นแก่หน้าของตระกูลเจ้า!”
คำพูดของเฉียนอวี้หมิงทำให้สติของชายหนุ่มหลุดลอย
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังยืนอยู่กับที่ แม้ดวงตาจะฉายแววเศร้าหมองก็ตาม
“ข้าน้อยขอบังอาจถามหน่อยเถิดว่าสกุลโหวของพวกเราทำผิดอะไรอย่างนั้นหรือ? หากคิดจะขับไล่พวกเราสกุลโหวออกจากหอป๋ายเฉา เช่นนั้นจำต้องมีตราประทับของผู้อาวุโสสูงสุด ขอถามท่านหน่อยเถิดว่าพวกท่านมีตรานั้นหรือไม่!”
หลินเมิ้งหยาถูกเหตุการณ์ตรงหน้าดึงดูด
สกุลโหว?
ผินหน้าไปมองจั่วชิวอวี้ ทว่าอีกฝ่ายกลับแสดงสีหน้าสับสน
“สกุลโหวคือตระกูลที่ดูแลยาสมุนไพรก่อนหน้าเฉียนอวี้หมิง สิ่งที่ชายคนนั้นเพิ่งใช้ไปคือหยกผลึกน้ำแข็งของสกุลโหว ได้ยินมาว่าขอเพียงนำยาสมุนไพรจุ่มกับน้ำที่ผ่านการละลายของหยกผลึกน้ำแข็งมาก่อน เท่านี้ผิวนอกของยาสมุนไพร
