ก็จะถูกเคลือบเอาไว้และสามารถรักษายาสมุนไพรเหล่านั้นได้เป็นพันเป็นหมื่นปี ตอนนี้ยาเทวดาส่วนใหญ่ล้วนใช้วิธีนี้ในการเก็บรักษา”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง อันที่จริงเมื่อครู่นางมองออกแล้วว่าคนคน นั้นกำลังช่วยเก็บรักษายาสมุนไพรเหล่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังทำอย่างรวดเร็ว แม้จะลงมืออย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าตัวยาจะบอบช้ำก็ตาม
เพราะเหตุนี้จึงมีบางคนยอมช่วยเขา
ยาสมุนไพรเหล่านั้นยังคงสามารถใช้การได้เพราะเขาคนนี้ช่วยเอาไว้แท้ๆ
หลินเมิ้งหยาแอบชื่นชมความมีเมตตาของเขาในใจ แต่ก็มีบางคนมองเขาเหมือนเป็นหนามยอกอก
“หุบปาก! เสี่ยวเอ้อร์ซิวแห่งสกุลโหวอวดดียิ่งนัก! การขับไล่สกุลโหวของเจ้าได้รับความเห็นชอบจากพวกเราเหล่าผู้อาวุโส พวกเจ้าสกุลโหวเฝ้าทรัพย์สินเอาไว้เพื่อสนองความต้องการของตนเอง ซ้ำยังสร้างความเสื่อมเสียให้หอป๋ายเฉา หากมิใช่เพราะความใจอ่อนของผู้อาวุโส คิดหรือว่าเจ้าจะยังสามารถเสนอหน้าอยู่ที่นี่ได้!”
เฉียนอวี้หมิงมีท่าทางเต้นเร่าราวกับคนร้อนตัว
ตอนนั้นเขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มา
คิดไม่ถึงเลยว่าทายาทของสกุลโหวจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง
เขาจะยอมปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยให้สกุลโหวได้อย่างไร!
“
