รจัดฉาก
ขณะที่จั่วชิวอวี้กำลังร้องตะโกนว่าจะแก้แค้นทั้งที่มีใบหน้าขาวซีด หลินเมิ้งหยาก็เดินตรงเข้ามาหาหลิงเย่
ดวงตากลมโตเปล่งประกายราวหยดน้ำเจือความสงสัยอยู่หลายส่วน
“เย่ เจ้ามั่นใจอย่างนั้นหรือว่าพวกเจ้าถูกลอบโจมตีที่นี่?”
สีหน้าของหลิงเย่ไม่น่ามอง แต่ถึงกระนั้นก็ผงกศีรษะลง
ไม่ผิดแน่ ความทรงจำของเขาบอกว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นที่นี่
ทว่าแม้หลินเมิ้งหยาจะไม่พูดเตือนสติ เขาก็รู้สึกได้ว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่เขาไม่รู้จัก
“เจ้ามั่นใจหรือว่าถูกทำร้ายที่นี่? ลองคิดดูให้ดี พวกเจ้าเป็นคนสังหารพวกเขาอย่างนั้นหรือ?”
ใบหน้าหลินเมิ้งหยาเคร่งขรึม หัวคิ้วหลิงเย่ขมวดมุ่น
ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ผุดขึ้นมาในสมอง
ไม่ผิดแน่ เขาติดตามท่านอ๋องมาที่ป่านอกเมือง จากนั้น…จากนั้น…
“หลิงเย่ จงดึงความทรงจำที่แท้จริงของเจ้าออกมา!”
เสียงตะคอกทำให้ความทรงจำในหัวของหลิงเย่ชัดเจนขึ้น
ภาพความวุ่นวายเมื่อคืนผุดขึ้นมาทีละน้อย
จากนั้นก็ยิ่งขยายวงกว้างมากขึ้น ในที่สุดภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ระเบิดออกมา
ความทรงจำที่แท้จริงผุดขึ้นในสมอง
“พวก…พวกเราถูกทำร้ายที่บ้านของจูฉีหยุนพ่ะย่ะค่ะ! ข้า…ข้าถูกคนใช้กระจกบานหนึ่งส่อง จากนั้นก็มิอาจ
