ยงร้องโหยหวนสิ้นสุดลง ในที่สุดพวกเขาก็ทำภารกิจที่หลินเมิ้งหยามอบหมายให้สำเร็จ
“เจ้าจะบั่นคอข้าจริงๆ หรือ!”
จั่วชิวอวี้ร้องไห้โดยไร้น้ำตา สายตาจ้องดาบตรงหน้าเขม็ง ขนแขนลุกชันเพราะความหวาดกลัว
“จวิ้นจู่อนุญาตแล้ว”
หลิวซวนเช็ดดาบของตนเองด้วยท่าทางนิ่งเฉย ดาบเล่มนี้ต้องสกปรกและเสียคมไปเล็กน้อย
“เลิกวิวาทกันได้แล้ว พวกเจ้ามาดูนี่ เมื่อครู่หลิวซวนต้องการบั่นคอจั่วชิวอวี้ ดังนั้นรอยฟันจึงลึกมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังเงื้อดาบขึ้นฟันจากด้านบนลงด้านล่างซึ่งเป็นตำแหน่งล ลำคอของอวี้เปี่ยวเกอพอดิบพอดี เจ้าลองมองตำแหน่งที่คนเหล่านั้นทิ้งไว้ให้ดี ไม่เพียงตำแหน่งเท่านั้นที่ต่ำยิ่ง แต่รอยดาบยังเป็นรอยตื้นๆ ใต้เท้าหลิวลองฟันต้นไม้อย่างไม่ตั้ งใจดูสักต้นเถิด”
หลิวซวนพยักหน้า จากนั้นจึงเงื้อมือฟันดาบลงบริเวณต้นไม้ที่อยู่ใกล้กับจั่วชิวอวี้
ผลปรากฏว่ารอยดาบต่ำลงไปมาก
นี่เป็นปกติวิสัยของคนทั่วไป หากมิได้มีแก่ใจจะสังหารผู้อื่นแล้วล่ะก็ พวกเขาจะมิออกแรงที่ข้อมือมากนัก
ยิ่งไปกว่านั้นดาบเหล่านี้ย่อมมีน้ำหนักมาก ตำแหน่งที่วาดมือออกไปจึงค่อนข้างต่ำ
ตอนแรกคิดว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ แต่ใครจะรู้เล่าว่าแท้จริงแล้วเป็นกา
