าไว้ในสมอง
“พระองค์บอกว่าไม่ใช่สถานที่เกิดเหตุ? นี่หมายความว่าอย่างไร?”
หลิวซวนไม่เข้าใจความคิดของอันเล่อจวิ้นจู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เหตุเพราะเขาเองก็เป็นมือหนึ่งในการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุเช่นเดียวกัน
ทั้งต้นไม้ใบหญ้าที่นี่ล้วนมีร่องรอยการต่อสู้ทั้งสิ้น
“ที่นี่ยังอำพรางได้ไม่ดีพอ เจ้าลองดูให้ดี ร่องรอยบนต้นไม้เหล่านี้ไม่เหมือนร่องรอยที่เกิดจากการต่อสู้ แต่เป็นร่องรอยที่เกิดจากการจงใจสร้างหลักฐานมากกว่า จงหยิบดาบมาสักเล่มห หนึ่งเถิด ใต้เท้าหลิวและเปี่ยวเกอช่วยให้ความร่วมมือสักหน่อย”
จั่วชิวอวี้มองหน้าหลินเมิ้งหยาด้วยสีหน้าขมขื่น จากนั้นจึงหันไปส่งยิ้มทุกข์ระทมให้หลิวซวน
ทว่าเขาเหมือนคนเป็นใบ้ที่พูดอะไรไม่ออก
“อีกเดี๋ยวเจ้าลองไล่ฆ่าเขา จากนั้นเจ้าจงหลบให้ดี จากนั้นลองดูว่าจะเกิดร่องรอยเช่นไร”
หลินเมิ้งหยายืนนิ่งอยู่ด้านข้างเพื่อรอดูละครฉากสนุก ยิ่งไปกว่านั้นยังส่งสายตาปลอบประโลมจั่วชิวอวี้
ทว่าหลิวซวนกลับแสดงได้สมจริงสมจังยิ่งนัก
ดังนั้นเมื่อหลินเมิ้งหยาร้องบอกว่าเริ่มได้ ดาบเล่มยาวคมกริบจึงพุ่งไปทางคอของจั่วชิวอวี้ทันที
เพื่อให้ความร่วมมือกับหลินเมิ้งหยา จั่วชิวอวี้จึงรีบหนีเอาชีวิตรอด
หลังจากเสี
