ตราย
หยิบดาบของตนมาถือไว้มั่น เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีคนซุ่มโจมตี เขาจึงพาหลินเมิ้งหยาออกมา
“ศพเริ่มอ่อนตัวลงแล้ว รอยเขียวช้ำก็เริ่มกระจายตัวแล้วด้วย ดูเหมือนคนเหล่านี้จะตายเมื่อคืน ลองนับจำนวนดูทีว่ามีทั้งหมดกี่ศพ”
หลินเมิ้งหยาย่อตัวลงแล้วพลิกขาของศพดูขณะออกคำสั่ง
หลิงเย่และจั่วชิวอวี้ต่างคุ้นชินกับท่าทางแปลกประหลาดเช่นนี้ของนางแล้ว
แต่หลิวซวนที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกรู้สึกประหลาดใจอยู่หลายส่วน
หากเขารู้ว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยหลินเมิ้งหยาได้เกรด A ทั้งหมดในวิชาการผ่าศพ ดวงตาของเขาจะหลุดออกจากเบ้าหรือไม่?
คนอื่นๆ พากันนับศพแล้วขนมาวางตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
นางตรวจสอบสภาพศพทุกร่าง โดยไม่ปล่อยให้จุดสำคัญหลุดรอดไปแม้แต่จุดเดียว
“จวิ้นจู่ หากทำเช่นนี้หลักฐานบางอย่างอาจหายไปนะพ่ะย่ะค่ะ”
หลิวซวนเอ่ยขัดขึ้นมาอย่างไม่ค่อยพอใจ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับปรายตามองเขาหนหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย
“ที่นี่หาใช้สถานที่เกิดเหตุ ศพพวกนี้ล้วนถูกย้ายมาจากที่อื่น ยิ่งไปกว่านั้นข้าจดจำรายละเอียดทุกหย่อมหญ้าของบริเวณนี้เอาไว้แล้ว”
หลินเมิ้งหยามิได้คุยโวโอ้อวด เมื่อมีระบบเซินหนงคอยช่วยเหลือ แม้แต่แมลงวันยังถูกนางจดจำเอ
