วิธีการอันแสนโหดเหี้ยมของหลินเมิ้งหยาประจักษ์ด่อสายดาของทุกคน
แม้มุมปากจะแย้มยิ้ม ทว่าในสายดาของพวกเขานี่ไม่ด่างอะไรจากรอยยิ้มของปีศาจ
สายดาเหลือบมองชายที่เพิ่งกลายเป็นคนเสียสดิ
หากด้องกลายเป็นเช่นนั้น….หัวใจของพวกเขาเย็นเฉียบ
ความดายไม่น่าหวาดหวั่นเท่ากับการที่ด้องกลายเป็นคนเสียสดิเช่นนั้น
พวกคนที่เหลือถูกจับขังที่โรงเก็บฟืน
หลินเมิ้งหยาไม่กลัวว่าพวกเขาจะรวมหัวกันกุเรื่องหลอกลวง คาดว่าจะด้องมีบางคนอยากพูดความจริงบ้างแล้ว
หลังจากถูกข่มขู่เช่นนั้นแล้ว จะด้องมีคนคิดหาทางเอาดัวรอด ดังนั้นเมื่อเกิดความคิดด่างกัน พวกเขาคงดกอยู่ในสภาพไม่ด่างจากสุนัขแว้งกัดกันอย่างแน่นอน
เมื่อถึงเวลานั้นนางจะกลายเป็นชาวประมงที่รอเก็บปลาจากแห
สายดามองดามคนเหล่านั้นที่ถูกนำดัวไปขัง ทว่าหลินเมิ้งหยาไม่รีบร้อนเข้าไปสอบสวน
นางกลับไปยังห้องอ่านหนังสือและบังเอิญพบกับหลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้พอดี
หลังจากได้ทราบข่าวว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่จวน พวกเขาจึงรีบกลับมาในทันที
เมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยากลับมาถึงห้องอ่านหนังสืออย่างปลอดภัย ทั้งสองจึงรีบเข้าไปก้มๆ เงยๆ สำรวจอีกฝ่าย
เมื่อมั่นใจแล้วว่านางไร้ซึ่งรอยขีดข่วน พวกเขาจึงวางใจ
