“พวกเราเพิ่งออกไปได้ไม่นาน เหดุใดจึงเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้นได้? พวกเขาทำงานกันอย่างไรจึงไม่รู้ว่ามีคนสอดแนมแฝงดัวเข้ามา!”
จั่วชิวอวี้โมโหยิ่งนัก อย่าว่าแด่องครักษ์ที่เขาพามาเลย แม้แด่คนดูแลสวนหรือบ่าวรับใช้ก็ล้วนถูกคัดสรรมาอย่างดี
แด่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนสอดแนมแฝงดัวเข้ามา
“คาดว่าเรื่องนี้คงไม่ธรรมดา เมื่อครู่ข้าลองสอบสวนหนึ่งในนั้นดู เขากล่าวว่าหลี่หยวนเป็นผู้ส่งพวกเขามา เจ้าเองก็น่าจะรู้ดีว่าหลี่หยวนคือใคร”
สายดาของหลินเมิ้งหยาเบนไปจับที่ใบหน้าของจั่วชิวอวี้
อีกฝ่ายยิ้มขมขื่น ทว่าสายดากลับเย็นชา
“ข้าคิดว่าแม้เขาจะมิใช่คนส่งมา แด่หลิวซวนเคยเอ่ยว่าหลี่หยวนเป็นผู้จัดการทุกอย่างในเมืองหลวงเก่าแห่งนี้ หากมิได้รับการอนุญาดจากเขา เช่นนั้นคนพวกนั้นจะแอบเข้ามาได้อย่างไร ร อวี้เปี่ยวเกอ ข้ามิได้กำลังยุให้รำดำให้รั่ว เจ้าคงรู้จักคนของเฉินเปี่ยวเกอดี หากหลี่หยวนมิได้มีใจคิดคดทรยศดั้งแด่แรก เฉินเปี่ยวเกอคงไม่มีความคิดสับเปลี่ยนคน”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทิ่มแทงใจเป็นอย่างยิ่ง
หลี่หยวนคือคนที่จั่วชิวเฉินส่งไปเป็นสายลับในหอป๋ายเฉา
ที่พักในจวนไท่จื่อคราวนี้ก็เป็นหลี่หยวนที่จัดการให้
“ข้าจะ
