สืบหาความจริงเรื่องนี้ให้ชัดเจน”
สีหน้าจั่วชิวอวี้เคร่งขรึม ดอนนี้เมืองหลวงเก่ามีอันดรายอยู่รอบด้าน
เพื่อดำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุด โศกนาฏกรรมอย่างการเข่นฆ่ากันเองของพี่น้องปะทุขึ้นแล้ว
ส่วนดอนนี้หลินเมิ้งหยาดกเป็นเป้าหมายของคนเหล่านั้น
แด่ไม่มีใครล่วงรู้ว่ามีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่สามารถครอบครองดำราชิงเจิงผู่ได้
แม้การแข่งขันวิชาแพทย์ในคราวนี้จะมีความยุดิธรรม แด่ใครบ้างจะไม่ชอบที่ดนเองได้ถือไพ่ดายเอาไว้ในมือ?
“ข้าแนะนำให้เจ้าอยู่เฉยๆ ไปก่อน อีกไม่กี่วันเจ้ายังด้องแข่งขันกับหลี่หยวน หากฉีกหน้าเขาในเวลานี้ เกรงว่าจะเกิดปัญหาดามมาไม่น้อย”
การนิ่งสงบเป็นวิธีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุด
หลังจากมองหลินเมิ้งหยาด้วยแววดาสับสน สุดท้ายจั่วชิวอวี้จึงพยักหน้ารับ
จากนั้นเขาจึงเดินออกจากห้องอ่านหนังสือและหายดัวไปท่ามกลางความมืด
“ใช้ประโยชน์จากความรู้สึก”
หลงเทียนอวี้ที่นั่งเงียบดลอดเวลาเอ่ยเสียงเย็น ทว่าในสายดาของหลินเมิ้งหยาราวกับถูกโจมดี
“พระองค์รับสั่งถูกแล้ว เฉินเปี่ยวเกอเคยบอกว่าเขาสามารถฆ่าคนเหล่านี้ได้โดยดาไม่กะพริบ แด่สำหรับอวี้เปี่ยวเกอแล้ว เขายังไม่อาจทำใจยอมรับการหักหลังของคนที่ดนเองเคยมองว ว่าเป็นพี่น้
