่ข้าเติบโตขึ้นมาในโรงบ่อน ดังนั้นข้าจึงรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง วางใจเถิด ข้าไม่มีทางขายพวกท่านอย่างแน่นอน”
เอ่ยเสียงแหบพร่า คำพูดไม่เหมือนเด็กสาวบริสุทธิ์ที่เคยผ่านความโหดร้ายของโลกใบนี้มาก่อน
หลินเมิ้งหยามิอาจปฏิเสธได้ว่าเหตุผลที่นางต้องการพาหมิ่นเอ๋อร์ไปก็เพราะกลัวว่านางจะแพร่งพรายความลับของตนเอง
แต่เมื่อถูกนางจับได้เช่นนี้ ใบหน้าของนางจึงอดที่จะรู้สึกร้อนผ่าวไม่ได้
“พวกข้าเชื่อใจเจ้า เช่นนั้นพวกข้าจะนำร่างของฟางกูไป เจ้าต้องระมัดระวังตัวด้วย หากภายภาคหน้าเจอเรื่องลำบาก เจ้าจงนำปิ่นลายดอกเหมยของฟางกูมาแสดงเพื่อขอเข้าพบข้าที่จวนไท่จื อได้ทุกเมื่อ”
หลินเมิ้งหยามอบปิ่นลายดอกเหมยให้หมิ่นเอ๋อร์
ทางฝั่งของจั่วชิวอวี้และอวี้อันหาผ้าสะอาดมาผืนหนึ่งและห่อร่างของฟางกูเอาไว้
หมิ่นเอ๋อร์มองหลินเมิ้งหยา ดวงตาสีแดงก่ำบวมเป่งจับจ้องมองร่างของฟางกู
“ไม่จำเป็นเจ้าค่ะ ของสิ่งนี้เป็นของสำคัญของนายหญิงฟางกู ข้าไม่อาจเอาไปได้ แม้ข้าจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนสังหารนายหญิง แต่ข้าขอให้ท่านรับปากข้าว่าจะหาตัวฆาตกรจนพบแล้วล้าง
