งแค้นให้นางด้วย”
มองดวงตามุ่งมั่นของหมิ่นเอ๋อร์ หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง
เมื่อได้เห็นนาง หลินเมิ้งหยารู้สึกเหมือนเห็นตัวเองในอดีต
ทว่านางเป็นผู้สังหารศัตรูด้วยน้ำมือของตนเอง แต่หมิ่นเอ๋อร์กลับฝากความหวังนั้นไว้ที่ผู้อื่น
ผงกศีรษะรับคำ มิใช่เพื่อสัญญากับหมิ่นเอ๋อร์ แต่นางจะต้องหาตัวคนร้ายออกมาให้ได้
เมื่อเห็นอีกฝ่ายตกปากรับคำ หมิ่นเอ๋อร์หยักยิ้ม
หลินเมิ้งหยากู่ร้องในใจ ก่อนจะรีบยื่นมือเข้าไปจับข้อมือของหมิ่นเอ๋อร์
แต่สายไปแล้ว ปลายมีดคมกริบแทงทะลุหัวใจของหมิ่นเอ๋อร์
“อย่านะ!”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงร้องตะโกนจากหัวใจ แม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็ไหวตัวไม่ทัน
มองหมิ่นเอ๋อร์ที่เพิ่งจะขอร้องหลินเมิ้งหยาทรุดตัวลงไปกองกับพื้น
ส่วนหลินเมิ้งหยาที่จับข้อมือของนางเอาไว้ก็ล้มลงไปกับอีกฝ่ายด้วย
“หมิ่นเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงโง่เขลาเช่นนี้! เร็วเข้า รีบเอายาห้ามเลือดมา ข้าจะช่วยนาง! ข้าต้องช่วยนาง!”
ทว่าช้าไปแล้ว เงาแห่งความตายปกคลุมใบหน้านวลของหมิ่นเอ๋อร์
หลินเมิ้งหยาเป็นหมอ นางไม่มีทางไม่รู้ว่าหมิ่นเอ๋อร์ที่แทงมีดลงไปยังตำแหน่งหัวใจไม่มีทางรอดแล้ว
แม้แต่เทคโนโลยีในสมัยปัจจุบันเองก็ค
