จอกับความโศกเศร้าและผิดหวังกับคำนี้มาแล้ว
ทว่าคนรอบตัวที่นางใส่ใจล้วนจากไปต่อหน้าต่อตานางดั่งฟองอากาศ
หลงเทียนอวี้มองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตาเป็นกังวล แม้นางมักจะแสดงท่าทางเหมือนมิแยแสสิ่งใด แต่อันที่จริงนางเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของทุกคนมาก
โดยเฉพาะสองนายบ่าวฟางกูและหมิ่นเอ๋อร์ อย่าว่าแต่หลินเมิ้งหยาเลย แม้แต่เขาเองก็อดที่จะใจสั่นไหวมิได้
แต่หลงเทียนอวี้กลัวเหลือเกินว่านางจะโยนความรับผิดชอบทั้งหมดให้ตัวเอง
นับตั้งแต่การตายของเยว่ถิง หัวใจของหลินเมิ้งหยาก็มีปีศาจแฝงตัวอยู่ในใจแล้ว
นางมักคิดเสมอว่าตนเองนำพาความโชคร้ายมาสู่ทุกคน ดังนั้นนางจึงยอมปล่อยเสี่ยวอวี้และไล่ป๋ายซูไป
ครั้นเมื่อป๋ายซ่าวได้รับบาดเจ็บ เขาเห็นท่าทางบ้าคลั่งของนาง
หากยังมีอีกครั้งแล้วล่ะก็ ปีศาจร้ายในตัวของนางอาจตื่นขึ้น เกรงว่าหลินเมิ้งหยาคงถลำลึกและมิอาจออกมาได้
หลงเทียนอวี้เกิดความคิดที่ว่าหลินเมิ้งหยาไม่น่าเป็นคนฉลาดและมีความสามารถมากถึงเพียงนี้เลย
หากนางยังสติฟั่นเฟือน เช่นนั้นนางก็คงไม่ต้องคิดอะไรมาก
ตอนนี้ไม่มีใครสามารถช่วยนางได้อีกแล้ว
เมื่อครู่ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร หลินเมิ้งหยาก็ไม่ตอบสนอง ดังนั้นเขา
