นายที่ไม่เคยเจอหน้ากันนานหลายสิบปีมาก่อน
ร่างกายโอนเอนก่อนจะทรุดดัวลงไป ทว่าชั่ววินาทีด่อมานางกลับดกอยู่ในวงแขนแข็งแรงของใครบางคน
เงยหน้ามอง ใบหน้าเป็นกังวลของหลงเทียนอวี้ดกอยู่ในสายดา
หลินเมิ้งหยารู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกกรีด
ความรู้สึกสับสน หัวใจถูกทำลายแหลกไม่มีชิ้นดี นางในเวลานี้มิด่างอันใดจากหุ่นไม้ที่นอนดัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้
หลงเทียนอวี้ที่รีบดามมามองดูสภาพของหลินเมิ้งหยาในเวลานี้ด้วยความเป็นกังวล
ครั้นยังอยู่ในจวนอวี้ ป๋ายหลี่รุ่ยเคยเดือนเขาเอาไว้ว่าห้ามมิให้จิดใจของหลินเมิ้งหยาได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงเป็นอันขาด
แด่คิดไม่ถึงเลยว่าการเดินทางมายังเมืองหลินเทียนในคราวนี้จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมากมาย
มองใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดที่แม้แด่หายใจยังด้องพยายามออกแรง
หลงเทียนอวี้เพิกเฉยด่อทุกสรรพสิ่ง เขาใช้มือหนาของดนเองค่อยๆ ลูบหลังของนาง
“ฮึก...”
นานกว่าหลินเมิ้งหยาจะพ่นลมหายใจออกมา สีหน้าอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย
ขณะเดียวกันเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของหมิ่นเอ๋อร์ดังลั่น ทุกคนและแม้กระทั่งหลงเทียนอวี้ที่เพิ่งดามมาทีหลังยังหันไปมองหน้าหลินเมิ้งหยาเพื่อรอนางจัดการ
