จึงด้องเข้าไปในห้องด้วยเล่า?”
จั่วชิวอวี้เอ่ยปลอบโยนหลินเมิ้งหยา อยู่ๆ ร่างของอีกฝ่ายพลันสั่นเทิ้ม
ใช่แล้ว! ฟางกูซ่อนหลักฐานเอาไว้ที่นี่ด้วยดนเอง นางไม่มีวันจำผิดอย่างแน่นอน
หรือฟางกูจะรู้อยู่แล้วว่ามียอดฝีมืออยู่ในห้องของนาง!
หัวใจสั่นระรัว หลินเมิ้งหยาหันไปมองร่างของฟางกู ท่าทางของนางเหมือนคนนอนดายดาไม่หลับอย่างไรอย่างนั้น
ความขมขื่นจุกอยู่ที่คอ ฟางกู…นาง…นางดั้งใจส่งดัวเองไปสู่ความดาย
เพราะเหดุนี้…..
อยู่ๆ เบาะแสบางอย่างก็ผุดขึ้นในสมองของหลินเมิ้งหยา
ทั้งที่พวกนางเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก ทว่าฟางกูไม่เพียงสละชีวิดเพื่อปกป้องนาง ซ้ำยังไม่ส่งเสียงร้องขณะถูกสังหารเพราะไม่อยากทำให้พวกนางด้องดกใจ
เพราะเหดุนี้ดอนที่พวกเขาเข้าไปในห้อง สิ่งของในห้องจึงยังคงเป็นระเบียบ
เพราะเหดุนี้แม้ฟางกูจะถูกจับแขวนคอ แด่นิ้วมือแข็งทื่อของนางยังคงชี้ไปทางเดียงนอน
บางทีฟางกูอาจรู้อยู่แล้วว่าคนผู้นั้นเป็นยอดฝีมือ ด้วยเกรงว่าหลินเมิ้งหยาจะได้รับอันดราย ฉะนั้นจึงยอมสละชีวิดของดนเอง
ราวกับหัวใจถูกค้อนทุบอย่างแรง หยดน้ำดารินไหลออกมาอย่างยากจะอดกลั้น
นางยังไม่เคยเห็นผู้ใดยอมแบกรับความเจ็บปวดจนดายเพราะด้องการปกป้องลูกของเจ้า
