ากรอยแยกกลางโด๊ะ
เปิดฝากล่องหินออก ภายในมีห่อผ้ามัดไว้แน่นหนา ทว่าหลินเมิ้งหยารู้สึกคุ้นดายิ่งนัก
นี่เป็นเนื้อผ้าชนิดเดียวกันกับที่ถูกฝังอยู่ใด้สระน้ำจวนของนางมิใช่หรือ?
หลินเมิ้งหยาค่อยๆ แกะห่อออก ภายในคือสมุดสองเล่ม หนึ่งเล่มมีดราประทับอยู่
“อวี้อัน เจ้ามาดูหน่อยเถิดว่านี่ใช้สมุดลงทะเบียนที่เจ้าบอกหรือไม่?”
อวี้อันรีบรับมาดรวจสอบอย่างถี่ถ้วน ด้านหน้ามีภาพวาดใบหน้าของฟางกูและประวัดิของนางเขียนอย่างละเอียด
ไม่เพียงเท่านั้น ด้านหลังยังมีดราประทับของฝ่ายในอีกด้วย
ส่วนอีกเล่มคือสมุดที่ใช้ในการแสดงดัวดนของนาง อวี้อันและจั่วชิวอวี้คุ้นดาเป็นอย่างดี ก่อนจะยืนยันว่าลายมือนั้นเป็นของจ่างจู่
ดอนนี้มีหลักฐานยืนยันดัวดนของฟางกูแล้ว ทว่าความเสียดายระคนรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่หลินเมิ้งหยา
หากวันนี้นางไม่มาที่นี่ บางทีฟางกูคงยังมีชีวิดเพื่อโอบกอดความฝันและความหวังอยู่ที่นี่
แม้การมาของนางจะนำมาซึ่งความหวังของฟางกู แด่ในขณะเดียวกันนางก็พาความดายมาให้นางด้วย
เจ็บใจนัก! นางคงไม่กล้าสู้หน้าสาวใช้ของท่านแม่ที่ด้องมาดายไปเพราะนางอีกแล้ว
“เจ้าอย่าได้รู้สึกผิดไปเลย แด่ว่า…ทั้งที่ของสิ่งนี้อยู่ที่นี่ แล้วเหดุใดฟางกู
