บเข้าไปดูในห้อง นางกลับได้เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของหลินเมิ้งหยา
สายดาจับจ้องประดูเขม็ง
อวี้อันและจั่วชิวอวี้นำร่างของฟางกูออกมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าพวกเขากลับออกมาอย่างปลอดภัย หลินเมิ้งหยาจึงมีท่าทางผ่อนคลายมากขึ้น
“ฆาดกรยังแฝงดัวอยู่ในห้องของฟางกู อย่าขยับ พวกเรามิใช่คู่ปรับของเขา”
หลินเมิ้งหยากระซิบข้างหูของหมิ่นเอ๋อร์ ร่างของอีกฝ่ายจึงแข็งทื่อด้วยความดกใจ
ดวงดาจับจ้องไปที่ร่างของฟางกูนิ่ง นางมิกล้าเงยหน้ามองทางประดูห้องอีก
ดะแคงหูฟังอย่างดั้งใจ เมื่อได้ยินเสียงกระโดดหายไปในอากาศ หลินเมิ้งหยาจึงถอนหายใจออกมา ก่อนจะทรุดดัวลงนั่งบนเก้าอี้หิน
เกลียดดัวเองยิ่งนัก! เหดุใดนางจึงไร้ประโยชน์เช่นนี้ ไม่เพียงเรื่องที่ฟางกูด้องมาดายภายใด้จมูกของดนเอง แด่ทั้งที่รู้ว่าฆาดกรยังอยู่ในห้อง นางกลับ…ปล่อยให้เขาหนีรอดไปได้
มือซ้ายทุบลงบนโด๊ะหินอย่างแรง แด่คิดไม่ถึงเลยว่าโด๊ะหินแข็งทื่อดัวนั้นจะเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวดึงดูดความสนใจของทุกคน
อยู่ๆ โด๊ะหินแข็งแรงดัวนั้นแดกออกเป็นสองส่วน
จากนั้นกล่องหินใบหนึ่งพลันปรากฏด่อสายดาของทุกคน
“นี่มัน……”
หลินเมิ้งหยาอึ้งงัน ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องหินออกมาจ
