หลินเมิ้งหยาปรากฏแววเย็นชา ทว่าน้ำเสียงกลับผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง
“ดื่ม…คงดื่มมิได้หรอก แต่ข้าสงสัยเหลือเกินว่าใครส่งเจ้ามา ซ้ำยังใส่ยาเบื่อลงในชาเหล่านี้อีก นี่พวกเจ้ากำลังดูถูกพวกข้าอย่างนั้นหรือ?”
ความจริงถูกเปิดเผย แม้หลินเมิ้งหยาจะยังนั่งด้วยท่วงท่าดั่งเดิม ทว่าสายตากลับเย็นชาเหลือประมาณ
คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงมาถึงโรงบ่อน นางก็จะถูกวางยาเช่นนี้
แต่ใครจะรู้ว่าฟางกูมิได้มีท่าทีกระสับกระส่าย มุมปากหยักยิ้มชื่นชม
“คุณชายแปลกยิ่งนัก ข้าคนนี้ชอบล้อเล่นกับผู้อื่นเช่นนี้เสมอ หมิ่นเอ๋อร์ รีบยกชาดีให้คุณชายเร็วเข้า”
ล้อเล่น? หัวใจของหลินเมิ้งหยาเย็นเฉียบ นางรู้สึกระแวดระวังมากขึ้น
จั่วชิวอวี้และอวี้อันใกล้จะระเบิดอารมณ์เต็มที สายตาคมกริบจ้องมองฟางกูเขม็ง
“ทั้งสามท่านอย่าเพิ่งเข้าใจข้าผิดเลย แม้ที่นี่จะมิใช่สถานที่ที่ดี แต่ถึงกระนั้นก็มิใช่กิจการด้านมืด เพียงแค่คุณชายท่านนี้หน้าตาคล้ายคลึงกับเพื่อนเก่าของข้ายิ่งนัก เหตุเพราะคิดถึงสหายขึ้นมา ดังนั้นจึงล้อเล่นเกินเลยไปสักหน่อย คุณชายได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย”
สมองของหลินเมิ้งหยาประมวลผล คนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงนางเห็นจะมีแค่ท่านแม่กระมัง?
แต่นั่นก็ยี่สิบสามสิบปีล่วง
