มาแล้ว อีกอย่างแม้นางจะรู้จักท่านแม่ แต่นั่นก็มิได้หมายความว่านางจะมีจุดประสงค์ดี
“ในเมื่อเป็นสหายเก่า เช่นนั้นคงมิเอาเรื่องกับเจ้าแล้ว ข้าขอตัว”
หลินเมิ้งหยาผุดลุกขึ้น ทว่าฟางกูกลับเอ่ยขึ้นมาหนึ่งคำ
“จ่างกงจู่ [1] สบายดีหรือไม่?”
ร่างกายสั่นเทิ้ม หลินเมิ้งหยารู้สึกร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันทุกคนพลันตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
“นับตั้งแต่วันที่พลัดพรากจากกัน ข้ามิได้เจอนางราวยี่สิบปีแล้ว ทว่าชั่ววินาทีที่เห็นเจ้า ข้าก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าคือบุตรีของจ่างกงจู่”
คำพูดของฟางกูทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตื่นเต้นจนร่างกายสั่นเทิ้ม
หัวใจเต้นระรัวดั่งกลอง นอกจากพี่ชายทั้งสองแล้ว ไม่มีใครรู้ตัวตนของนางมาก่อน
หันหน้ากลับมา หลินเมิ้งหยามิเอ่ยอันใด ทว่าดวงตาสีดำขลับจ้องฟางกูนิ่ง
“เหมือนเหลือเกิน เจ้ากับจ่างกงจู่เหมือนกันมากจริงๆ เมื่อหลายวันก่อนข้าได้ข่าวมาว่าลูกสาวของจ่างกงจู่กลับมายังเมืองหลินเทียนแล้ว ตอนแรกข้าไม่เชื่อ ทว่าหลังจากได้เจอเจ้า ข้าคงไม่อาจหลอกตัวเองได้ จวิ้นจู่ หนู่ปี้ขอถวายพระพรพระองค์เพคะ”
หยดน้ำตารินไหลออกจากเบ้าตาของฟางกู แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ไม่รู้ว่าควรรับมือเช่นไร ตอนแรกนางคิดว่าอีกฝ่ายต้องการทำ
