ร้ายนางเสียอีก
ทว่าตอนนี้นางกลับคุกเข่าลงบนพื้นแล้วร้องไห้ปานจะขาดใจ
“คือ…ในเมื่อเจ้ารู้จักตัวตนของข้าแล้ว เช่นนั้นเหตุใดเมื่อครู่จึงคิดวางยาทำร้ายข้าเล่า?”
หลินเมิ้งหยาไม่อาจเชื่อคำพูดของนางได้ทั้งหมด เหตุเพราะเมืองหลวงเก่าแห่งนี้มีอันตรายรอบด้าน เช่นนั้นจะนับประสาอะไรกับผู้หญิงที่อยู่ๆ ก็โผล่ออกมาบอกว่ารู้จักมารดาของนางกันเล่า
“หนู่ปี้รู้ว่าเรื่องนี้ผ่านไปนานมากแล้ว ดังนั้นจวิ้นจู่ย่อมไม่เชื่อ แต่จวิ้นจู่รู้จักของสิ่งนี้หรือไม่?”
อยู่ๆ ฟางกูก็หยิบกล่องไม้ออกจากวงแขน
จั่วชิวอวี้และอวี้อันรีบเข้ามาขวางหน้าหลินเมิ้งหยา เหตุเพราะกลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บ
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าฟางกูจะหยิบปิ่นทองอันหนึ่งออกมาจากกล่องไม้
เหตุเพราะเวลาล่วงเลยมานานมาแล้ว ดังนั้นปิ่นทองอันนี้จึงมิได้เปล่งประกายแวววาวเหมือนก่อน ทว่าหลินเมิ้งหยาจำลวดลายรูปดอกเหมยบนปิ่นอันนั้นได้เป็นอย่างดี
“หนู่ปี้เป็นหนึ่งในสาวใช้ประจำตัวของจ่างจู่ นี่คือหนึ่งในปิ่นสิบสองอันที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนสั่งให้คนทำขึ้นเพื่อมอบให้กับจ่างจู่ หนู่ปี้มีของสิ่งนี้หนึ่งชิ้น ก่อนที่จ่างจู่จะจากไปในคราวนั้น พระองค์ทิ้งปิ่นอันนี้เอาไว้ให้เป็นของที่ระลึก แม
