็นกังวลของหลงเทียนอวี้
“ไม่เป็นอะไรเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่คิดอะไรนิดหน่อยเท่านั้น”
หลินเมิ้งหยารู้สึกผิดในใจอยู่หลายส่วน เรื่องบางเรื่องนางคงมิอาจพูดให้เขาฟังได้ตลอดชีวิต
ดูเหมือนนางต้องพยายามหลีกเลี่ยงพฤติกรรมแปลกประหลาดของตนเองจากสายตาของพวกเขาแล้ว
มิเช่นนั้นพวกคนที่เป็นห่วงนางจะต้องคิดว่านางป่วยอย่างแน่นอน
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว น้องสาว ตกลงเจ้าสั่งให้คนไปสืบเรื่องขนไก่เปลือกกระเทียม [1] เช่นนี้มาด้วยเหตุอันใดกัน? หรือเจ้ามีแผน?”
จั่วชิวอวี้อยากรู้จนทนไม่ไหวแล้วว่าตกลงหลินเมิ้งหยาคิดจะทำอะไรกันแน่
“รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง หากอยากชนะการแข่งขันในคราวนี้ เช่นนั้นพวกเราต้องรู้ไพ่ตายของคนเหล่านั้น เจ้าลองตรองดูให้ดี นอกจากพวกผู้อาวุโสเหล่านั้นแล้ว คาดว่าคง งมีม้ามืดอีกจำนวนไม่น้อย หากพวกเราสามารถใช้โอกาสนี้มาพลิกการแข่งขันจะยิ่งมีโอกาสชนะมิใช่หรือ?”
หลินเมิ้งหยาพูดมีเหตุผล แต่จั่วชิวอวี้กลับพบว่านางยังมิได้ตอบคำถามของเขาเลยแม้แต่น้อย
ขณะที่คิดจะถามกลับ หลินเมิ้งหยาอ้างว่าเหนื่อยและต้องการพักผ่อน
แม้จะสนใจใคร่รู้เป็นอย่างมาก แต่เพราะ
