นางมีเทพเซียนอย่างหลงเทียนอวี้คอยคุ้มกันอยู่ อย่าว่าแต่จะเค้นถามเลย เพียงร้องเรียกเพื่อรั้งนางเอาไว้ ดวงตาสีดำขลับคมกริบคู่นั้นก็ตวัด ขวับมาจ้องเขา สุดท้ายเขาทำได้เพียงหดคอลงและไม่กล้าปริปากอีก
มองตามทั้งสองที่เดินจากไปอย่างไม่อยากตัดใจ
ความกังวลของจั่วชิวอวี้ยังคงไม่หายไป
“วางใจเถิด ในเมื่อจวิ้นจู่เอ่ยเช่นนี้แล้ว นางจะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน พวกเราเชื่อใจนางเถิด”
หลิวซวนที่ดูเหตุการณ์โดยไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบตบบ่าจั่วชิวอวี้
แม้สายตาจะสับสน แต่ถึงกระนั้นก็เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
“เจ้าเชื่อว่าญาติผู้น้องของข้ามีวิธีรับมือกับเรื่องนี้จริงหรือ?”
จั่วชิวอวี้ไม่เข้าใจอยู่บ้าง ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา แม้หลิวซวนกับหลินเมิ้งหยาจะมิได้มีความสัมพันธ์เลวร้ายต่อกัน แต่ถึงกระนั้นก็มิได้ดีเท่าที่ควร
แต่เหตุใดเขาจึงเอ่ยว่าเขาเชื่อใจหลินเมิ้งหยากัน?
“รอดูก่อนเถิด แอ่งน้ำนิ่งแห่งนี้มีเพียงนางเท่านั้นที่กวนได้”
สายตาของหลิวซวนเจือไว้ซึ่งความหวัง
หันมามองจั่วชิวอวี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงราบเรียบระคนข่มขู่
“ก่อนหน้านั้นฮ่องเต้ส่งคนนำพระราชโอง
