การลับมาให้ข้า ข้อความเขียนเอาไว้ว่าให้ข้าหาคนที่เหมาะสมเข้าไปร่วมการแข่งขันในคราวนี้ ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าไม่อยากเข้าร่วมการแข่งขัน นในคราวนี้จริงหรือ?”
คำตอบติดอยู่ในลำคอของจั่วชิวอวี้
อันที่จริงเขาเคยพูดเรื่องนี้แล้วเมื่อตอนที่ถึงเมืองชิงหยวน
ทว่าตอนนั้นหลิวซวนมิอาจสั่นคลอนการตัดสินใจของเขาได้ ไม่ว่าจะข่มขู่หรือสรรเสริญก็ตาม
แต่หลังจากที่มาถึงเมืองหลวงและได้เห็นพวกคนที่ตั้งตนเป็นปฏิปักษ์กับฮวงซงแล้ว การตัดสินใจของจั่วชิวอวี้จึงเริ่มเปลี่ยนไป
เขาใช้ชีวิตอย่างอิสระมาโดยตลอด คราวนี้หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยาต้องการเดินทางมาขอสมุนไพร เขาคงไม่กลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนง่ายๆ
แต่ถึงกระนั้นเขาก็เป็นคนเมืองหลินเทียนคนหนึ่ง บางทีวิธีการหนีเช่นนั้นอาจเป็นความเห็นแก่ตัวจนเกินไป
ทว่า…….
“ช่างเถิด ข้าไม่อยากบังคับเจ้าแล้ว ข้าคิดว่าจวิ้นจู่และฮ่องเต้จะต้องมีแผนอย่างแน่นอน การลงทะเบียนจะครบกำหนดในวันพรุ่งนี้แล้ว ต่อให้เจ้าอยากเข้าแข่งขันก็คงไม่ทันแล้ว รีบไปนอน นพักผ่อนเถิด คาดว่าอีกสองสามวันข้างหน้าคงไม่ส
