ทำเช่นนี้ถูกหรือไม่ แต่ทุกครั้งที่หลงเทียนอวี้ปกป้องนางเช่นนี้ นางรู้สึกเหมือนกำลังถูกบังคับควบคุม
ยกนิ้วขึ้นนวดขมับ บางทีนางอาจทำเกินไปกระมัง
ถึงอย่างไรเขาก็โยนงานที่ต้าจิ้นทั้งหมดทิ้งแล้วออกเดินทางมายังเมืองหลินเทียนกับนาง
ผู้ชายที่มอบโลกทั้งใบให้นางเช่นนี้คงมีไม่มากแล้ว
ช่างเถิด แล้วแต่เขาแล้วกัน
เมื่อสาวงามถูกดันกลับเข้าไปในรถม้าต่อหน้าต่อตา ด้วยอุปนิสัยของคุณชายจูและพวกคุณชายสูงศักดิ์แล้วย่อมไม่พอใจ
ยิ่งไปกว่านั้นบุรุษตรงหน้ายังมีใบหน้าหล่อเหลา ดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงกลายเป็นหนามยอกอกของพวกเขาไปเสียแล้ว
หลงเทียนอวี้จ้องพวกคุณชายเหล่านั้นเขม็ง ก่อนมุมปากจะกระตุกยิ้มเย็น
แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยปล่อยให้ใครแย่งของของตนเอง
โดยเฉพาะพระชายาของเขา
ยกแขนขึ้นกอดอก นั่งบนหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างามขณะหลุบตาต่ำมองคนเหล่านั้น สายตาบ่งบอกว่าพวกเขาเป็นเพียงขยะข้างทางเท่านั้น
“ได้ยินมาว่าอันเล่อจวิ้นจู่อภิเษกไปแล้ว นี่น่ะหรืออ๋องอวี้แห่งต้าจิ้น?”
จงใจกระแทกเสียง จากนั้นพวกลูกน้องของคุณชายจูก็ส่งเสียงหัวเราะแข็งทื่อ
แววตาของหลงเทียนอวี้เริ่มขุ่นมัว ความเย็นชาแผ่ออกจากร่าง เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มรูปงามเช่นนี้มิใช่
