คนที่ใครจะสามารถดูถูกได้
บางคนที่มีความฉลาดเฉลียวมองออกว่าอ๋องอวี้มิใช่คนธรรมดา
ดังนั้นจึงรีบเก็บรอยยิ้มแล้วเก็บซ่อนสายตา แต่ถึงกระนั้นก็ยังคิดว่าที่นี่เป็นเมืองหลวงเก่าของเมืองหลินเทียน อ๋องอวี้ไม่มีทางลงมืออันใดได้อย่างแน่นอน
“จั่วชิวอวี้ กฎหมายของเมืองหลินเทียนมีบทบัญญัติเรื่องการลงโทษเชื้อพระวงศ์แคว้นอื่นหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้เอ่ยถามเสียงเย็น จั่วชิวอวี้รีบส่ายหน้าด้วยสีหน้าขมขื่น
แน่นอนว่าเขามิได้สงสารพวกคุณชายจู แต่ว่า……
ตอนนี้เขาอยู่ใกล้มากจนเกินไป หาก….หากเลือดกระเซ็นใส่เสื้อผ้าของเขาจะทำอย่างไรเล่า?
หลิวซวนสังเกตเห็นแล้วว่าเหตุการณ์ตรงหน้าเริ่มไม่ปกติ เขาคิดอยากเข้าไปห้าม แต่น่าเสียดายที่จั่วชิวอวี้คว้าข้อมือของเขาเอาไว้แล้วดึงตัวเขาถอยหลัง
“เช่นนั้นก็ดี”
สิ้นเสียง คุณชายจูที่ยืนกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างย่ามใจอยู่ตรงนั้น หน้าอกของเขาพลันถูกกระแทกอย่างแรงราวกับถูกขาข้างหนึ่งเตะจนกระเด็นออกไป
ท่ามกลางสายตาของทุกคน ร่างของเขาลอยขึ้นฟ้าแล้วร่วงลงกระแทกพื้นดินอย่างแรง
เสียงของแรงกระแทกทำให้พวกคุณชายที่เหลือยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
หลงเทียนอวี้มิได้ลงจากหลังม้า สายตายังคงเปี่ยมไปด้วยแรง
