อาฆาตประหนึ่งสัตว์ป่าดุร้ายกำลังจับจ้องลูกหมูก็มิปาน
คนที่ใส่ใจในทุกรายละเอียดเท่านั้นจึงจะเห็นว่าอันที่จริงแล้วหลงเทียนอวี้ใช้เพียงกระดุมเม็ดเล็กๆ บนแขนเสื้อของเขาเท่านั้น…
“เจ้า…เจ้าบังอาจนัก! ที่นี่คือแผ่นดินของเมืองหลินเทียน หาใช่บ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างต้าจิ้นไม่!”
คุณชายจูสูดลมหายใจขณะพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น
นิ้วกลมดั่งหัวไชเท้าชี้หน้าหลงเทียนอวี้ ขณะเดียวกันเขาก็ถ่มโลหิตสีแดงสดลงพื้นพร้อมทั้งส่งเสียงก่นด่าระบายโทสะ
“บ้านป่าเมืองเถื่อน?”
กลีบปากบางของหลงเทียนอวี้เหยียดยิ้มเย็น
ในเมื่ออีกฝ่ายอุตส่าห์มอบตำแหน่งคนเถื่อนให้ หากเขาไม่ทำเรื่องโหดร้ายอำมหิตสักหน่อย เช่นนั้นจะมิเป็นการเสียชื่อหรือ?
คุณชายจูลุกขึ้นยืนเพราะมีคนเข้าไปประคอง
แต่ใครจะคาดคิดเล่าว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้แสดงท่าทางเย่อหยิ่งออกมาอีกครั้ง กีบเท้าม้าสีดำทะมึนคู่หนึ่งจะกระโจนเข้าหาตนเอง
ทุกคนที่อยู่รอบๆ รีบเอี้ยวตัวหลบ
ส่วนคุณชายจูตกอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขามิอาจหนีไปทางใดได้
“อ๊าก...”
ร่างของคุณชายจูถูกกีบเท้าของม้ากดลงบนพื้น
ด้วยคำสั่งของหลงเทียนอวี้ ม้าตัวนั้นออกแรงย่ำกีบเท้าอีกสองสามครั้งบนร่างของคุณชาย
