ฮ้อ ชีวิตเขาช่างขมขื่นยิ่งนัก!
เหตุเพราะการกระทำของหลงเทียนอวี้เมื่อครู่ ดังนั้นทุกคนจึงหลีกทางให้พวกเขา
ตอนแรกหลินเมิ้งหยาอยากใช้ประโยชน์จากคุณชายจูคนนั้นเพื่อผ่านเข้าไปโดยเร็ว
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นนี้ไปเสียได้
แม้จะได้ระบายอารมณ์ออกไปบ้างแล้ว ทว่าอารมณ์ของหลงเทียนอวี้ยังไม่ค่อยดีนัก สังเกตได้จากสีหน้าเคร่งขรึมของเขา
ดังนั้นจั่วชิวอวี้จึงไม่เข้าไปยุ่งกับหลงเทียนอวี้ แต่กลับตำหนิหลินเมิ้งหยาที่กำลังฟุบตัวข้างหน้าต่างแทน
“น้องสาว ข้าว่าอารมณ์ของสามีเจ้า….”
เหลือบมองหลงเทียนอวี้ เมื่อมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยิน เขาจึงกล้าเอ่ยต่อ
“ไม่มีอะไรหรอก ข้าว่าชายคนนั้นกระดูกหักเพียงไม่กี่ซี่เท่านั้น เจ้าเองก็เห็นว่าเมื่อครู่ตอนผ่านประตูเมืองไม่มีทหารคุ้มกันประตูเมืองมาหาเรื่องพวกเราเลย ภายภาคหน้าระวังตัวเอาไว้ สักหน่อยก็พอแล้ว วางใจเถิด”
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าจั่วชิวอวี้กำลังกังวลเรื่องใด อันที่จริงนางก็มิได้ละเลยเรื่องนี้ แต่ถึงกระนั้นนางก็รู้จักนิสัยของหลงเทียนอวี้ดี
หากถูกดูแคลนเช่นนั้นแล้วยังนิ่งอยู่ได้ เช่นนั้นก็คงมิใช่หลงเทียนอว
