ี่ยนไปทีละน้อย
“ไม่หรอกพ่ะย่ะค่ะ เซิ่นจวิ้นอ๋องกับข้าน้อยเติบโตมาด้วยกัน แต่เพราะตื่นเต้นมากไปเสียหน่อยที่ได้เจอสหายเก่า จวิ้นจู่จึงได้เห็นเรื่องน่าขันเข้าให้แล้ว”
ไม่พูดถึงยศถาบรรดาศักดิ์ จะพูดถึงก็แต่เพียงความสัมพันธ์ฉันเพื่อน สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังแสดงท่าทางเป็นมิตร
“ที่ไหนกันเล่า ญาติผู้พี่ของข้ามีอุปนิสัยดื้อรั้น เกรงว่าเขาจะสร้างความลำบากใจให้ใต้เท้าเสียมากกว่า”
หลินเมิ้งหยาหาใช่คนที่จะถูกล่อหลอกเอาได้ง่ายๆ ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยวาจาดีมีมารยาท แม้จะเจือนัยยะแอบแฝงอยู่หลายส่วน แต่นางสามารถต่อวาจากับเขาได้อย่างลื่นไหล ไม่ร้อนใจเลย ยแม้แต่น้อย
หลังจากสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง หลิวซวนเห็นแล้วว่าหลินเมิ้งหยายังคงสุขุมสงบนิ่ง ไร้ซึ่งวี่แววว่าจะเผยพิรุธหรือแสดงออกถึงท่าทางร้อนรนกระวนกระวาย ความหวาดระแวงจึงแปรเปลี่ยนเป็นปร ระหลาดใจ
“ได้ยินมาว่าเหตุที่จวิ้นจู่เดินทางไปยังหอป๋ายเฉาในคราวนี้ก็เพื่อขอให้รักษาอาการบาดเจ็บ เรื่องนี้พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก เหตุเพราะพระองค์มีฐานะเป็นถึงชายาอวี้และคุณหนู
