ใหญ่แห่ งสกุลหลิน บารมีของพระองค์ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ จะมีหมอคนใดในใต้หล้าที่มิอาจเชิญมารักษาอาการบาดเจ็บของพระองค์ได้อีกหรือ?”
สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งตวัดขวับ หลิวซวนทำเพียงผงกศีรษะให้หลงเทียนอวี้เพื่อเป็นการทักทาย แต่ถึงกระนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าบุรุษผู้นี้หาใช่คนที่สามารถรับมือด้วยได้ง่ายๆ
เขามิใช่พวกเชื้อพระวงศ์ที่มีอุปนิสัยแข็งนอกอ่อนใน
คนผู้นี้จะต้องมิได้เดินทางไปยังเมืองหลวงเก่ากับจวิ้นจู่และเซิ่นจวิ้นอ๋องเพียงเพื่อขอให้ช่วยเหลือในการรักษาพระชายาอย่างเดียวแน่นอน
สบตากับหลงเทียนอวี้อย่างมิกลัวเกรง รอยยิ้มสักนิดบนใบหน้าก็ไม่มี หลิวซวนเพิ่งพบว่าไม่ว่าหลินเมิ้งหยาหรือหลงเทียนอวี้ พวกเขาล้วนมีความลับบางอย่างที่เขายังมองไม่ออก
“แน่นอนว่าข้ายังมีวัตถุประสงค์อื่น ในเมื่อเจ้ากับญาติผู้พี่ทั้งสองของข้าเป็นมิตรสหายกันมาแต่เนิ่นนาน เช่นนั้นเจ้าเองก็คงรู้เรื่องของมารดาข้ามาบ้างแล้ว เหตุที่ข้าเดินทาง ไปในคราวนี้ก็เพื่อพบเจอบรรพบุรุษของตนเอง มารดาของข้าด่วนจากไป ญาติฝ่ายมารดา
