“หากใต้เท้าหลิวไม่วางใจ เช่นนั้นตามไปด้วยกันดีหรือไม่ ข้าเห็นแล้วว่าเมืองชิงหยวนแห่งนี้เป็นระเบียบยิ่งนัก แม้ใต้เท้าจะจากไปราวครึ่งเดือนก็คงไม่มีปัญหา ยิ่งไปกว่านั้นหากคนนอก กอย่างข้านึกสนใจอยากทำลายความสงบสุขขึ้นมา เช่นนั้นท่านจะได้ป้องกันได้ทันท่วงทีมิใช่หรือ?”
น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าคำพูดกลับทำให้หลิวซวนรู้สึกขมขื่นอยู่หลายส่วน
ปรายตามองเขาหนึ่งหน ผลปรากฏว่าได้ขนคิ้วของอีกฝ่ายกระตุกเล็กน้อย
สมน้ำหน้า หากเทียบความไร้ยางอายกันแล้ว หากนางกล้าพูดว่าที่สอง ย่อมไม่มีใครกล้าบอกว่าตนเองเป็นที่หนึ่งหรอก
ดังนั้นหลิวซวนจึงพูดอะไรไม่ออก
สมน้ำหน้า ใครใช้ให้เขาเป็นสุภาพบุรุษที่มิกล้าต่อฝีปากกับสตรีกันเล่า
“ฮ่า ฮ่า หลิวซวน ใต้เท้าหลิวเอ๋ย นี่เจ้ามีวันที่ถูกบีบจนต้องยอมจำนนด้วยหรือนี่? เป็นอย่างไรเล่า ญาติผู้น้องของข้าไม่เหมือนผู้ใดใช่หรือไม่? เมื่อเทียบฝีปากกันแล้ว ข้าว่าหั วเจ้ากระแทกเต้าหูจนตายยังไม่เจ็บปวดเท่า!”
จั่วชิวอวี้ที่ยืนมองอยู่ได้ทีจึงรีบทับถม
ในเมื่อมีโอกาสเกทับอีกฝ่ายแล้ว
