เช่นนั้นเขาจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร
ส่งสายตาล้อเลียนไปยังสหายคนสนิท คำพูดทิ่มแทงของญาติผู้น้องจะต้องทำให้หลินซวนไปไม่เป็นอย่างแน่นอน
หลินเมิ้งหยาปรายตามองจั่วชิวอวี้ที่ตั้งใจเข้ามาเกทับหลิวซวนโดยเฉพาะ
ฮึ ถือว่าไว้หน้าจั่วชิวอวี้ก็แล้วกัน
แต่เมื่อหันหน้าไปอีกทาง นางกระพริบตาปริบๆ ให้หลงเทียนอวี้ ราวกับต้องการจะบอกว่าเห็นหรือไม่ นางแก้แค้นแทนเขาแล้ว
นานมากทีเดียวที่หลงเทียนอวี้ไม่มีคนปกป้อง
เขาผละจากข้างหน้าต่างมาหานาง เขาเคยชินกับการยืนทางฝั่งขวามือนางไปเสียแล้ว
เงยหน้าแล้วช่วยปัดผมที่หล่นลงมาระหน้าผากของนางออก
อากัปกิริยาหวานซึ้งของทั้งสองทำให้จั่วชิวอวี้รู้สึกอิจฉา
จั่วชิวอวี้ปรายตามอง ก่อนจะกระซิบบอกหลิวซวน
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าริอาจหยั่งเชิงพวกเขา”
เอ่ยด้วยน้ำเสียงมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น ทว่าหลิวซวนกลับไม่ยี่หระ
จ้องมองคนคู่ด้วยสายตาเคร่งขรึม
“คนของสกุลหลงเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยหรือ? ฮึ คราวนี้ข้าจะเดินทางไปด้วยกันกับพวกเจ้า!”
จั่วชิวอวี้เหลือบมองหน้าสหายคนสนิท แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไรหลิวซวนจึงมีท่าทีกระวนกระวายใจหลังจากรู้ว่าพระสวามีของเมิ้งหยาคือหลงเทียนอวี้ อีกทั้งตอนนี้
